Demokrasilerde millet meclisi, rejimin kalbidir. Çünkü halkı temsil eder. Meclis, şu veya bu şekilde devre dışı bırakılırsa, halk da devre dışı bırakılmış olur. Bu durumda rejim “makinaya” bağlanır, ülke bitkisel yaşama girer…

                Sıkıyönetim veya onun sivil biçimi olan OHAL, meclisi devre dışı bırakır. Bu da “kanun hükmünde kararname”lerle yapılır. İktidar, geçici bir süre (bizde toplam altı ay) için de olsa, devleti/ülkeyi kimseye hesap vermeden tek başına yönetir.

                OHAL kararnamelerinin ikincisinin de ortaya çıkarttığı gibi, iktidar, tek başına, devleti  yeniden yapılandırıyor. Ordu ve yargı gibi devletin temel kurumlarını yeniden şekillendiriyor…

                Mecliste temsil edilen siyasal partilere olsun sormaksızın!..

                İkinci kararnamede, FET֒nün en yaygın şekilde örgütlendiği ordunun geleneksel hiyerarşik yapısı ile eğitim sisteminin radikal değişikliklere uğratıldığını görüyoruz.

                Askeri  lise ve akademileri ile astsubay okullarının kapatılması… YAŞ’ın “sivilleştirilmesi”, kuvvet komutanlarının Savunma Bakanlığına bağlanması vb. bunun belli-başlı göstergeleri.

                Cumhuriyetten bu yana, ordunun yapısı ilk kez bu ölçüde radikal değişikliklere uğruyor… Buna, “TSK kendisine yabancılaştırılıyor” da diyebiliriz.

                Anlaşılıyor ki, iktidar, soruna sadece siyasal açıdan yaklaşıyor. Ordunun yapısının bozulmasının ilerde yol açacağı askeri sorunlar, FETÖ tehlikesi nedeniyle, ötelenmiş durumda.

                Bu konu kuşkusuz tartışılabilir. Tartışılıyor da zaten. Özellikle asker kökenli uzmanlar, örneğin askeri okullar ile kurmay subay yetiştiren akademileri kapatmanın çok gerekli olmadığı görüşündeler. Okullara ve akademiye giriş yollarının denetlenmesinin (örneğin soruların çalınmasının önlenmesi gibi) daha sağlıklı ve kalıcı bir çözüm olacağını düşünüyorlar.

                Darbe girişiminde de görülen istihbarat zafiyetini okullara yüklemek mantıklı ve gerçekçi bir yaklaşım değildir.

                Bu yaklaşımın tarihi temeli de yok. Osmanlı tarihini incelediğimizde, özellikle Tanzimattan sonra, ordunun yapısı ile sık sık oynandığını görürüz. O dönemde de “kaygı”, siyasaldı. Amaç, orduyu siyasetten uzak tutmak değil ( ki bu mümkün değildir) en azından siyasal eylemlere/darbelere girişmesini önlemekti. Ama tarih, tüm bunların başarılı olmadığını bize öğretiyor. Ordunun tarihi, Osmanlı’dan bu yana, bir bakıma, darbeler tarihidir de!..

                Demokrasisini oturtamamış tüm üçüncü dünya ülkelerinde de böyledir bu. Demokrasiyi işlemez hale getirirseniz, antidemokratik eylemlere davetiye çıkartmış olursunuz…

                FET֒cü darbe girişiminde, demokratik rejimi, anayasa ihlalleri ile işlemez hale getirenlerin de sorumlulukları vardır.

                Demokrasinin şu veya bu biçimde içini boşaltırsanız, bu boşluğu doldurmak için ne kadar otoriter yöntemlere başvurursanız vurun, aynı göreve(!) başkalarının da talip olmasını önleyemezsiniz. Elinde silah tutan güç bunların başında yer alır.

                Demokrasi bir değerler sistemidir. Türkiye’de o sistem Cumhuriyetle kuruldu. Bugünkü olumsuz tabloda, doksan küsür yıllık cumhuriyetin genleriyle oynayanların büyük rolü vardır.

                FET֒leri bitirmek için (ki mutlaka bitirilmeli) askeri okulları kapatmak, orduyu “sivilleştirmeye “ çalışmak, palyatif (gel-geç) önlemlerdir.

                FET֒leri bitirmenin yolu, laik Cumhuriyetin milli-demokratik nitelikteki temel ilkelerine sahip çıkmaktan geçiyor. FET֒cü darbe girişiminin ortaya çıkarttığı en önemli ders budur!..