Her insanın bir cahil tarafı vardır.Ya da herşeyi bilemez insan.İyidir bu.Amerikalı der ki ‘’Bilmediği şey insanın başını ağrıtmaz’’.

Zonguldak’ın şimdiye kadar en uzun soluklu dergisi ‘Şehir’dir. Eleştiriye açık bir dergi. Rüştü Onur adına çıkarılıyor,5.yılı doldu.

  

      Mudanya’da yayınlanan ELİZ EDEBİYAT Dergisi bunu şu yazısıyla açıkladı:

  

Afrodisyas’ın Mart –Nisan 2012 tarihli 32.sayısının 18.sayfasında, Hidayet Karakuş’un ‘’Tarih Dersi‘’ ile A.Kadir Paksoy’un ‘’Mustafa Kemal Sabahı’’şiirleri yer alıyor.Öncelikle söylemek gerek:Hidayet Karakuş da A.Kadir Paksoy da aydın,edebiyata hem gönül hem omuz vermiş,yürekleri de akılları gibi aydınlık insanlardır. 

Ne var, okunursa görülecektir ki, insan olmak,iyi insan olmak,aydın insan olmak , her zaman yetmiyor şiire. Diyeceğim ,bu şiirleri yayımlanmasa Hidayet Karakuş‘tan ya da A.Kadir Paksoy’dan bir şey mi eksilirdi?Peki yayımlanmış olmaları kendilerine ne katmıştır.

  

Devrek Bölge Haber gazetesinin paralı kültür eki ,aylık kültür ve edebiyat dergisi Şehir’in sahibi ve genel yayın yönetmeni İbrahim Tığ,Anadolu dergiciliği adına iyi niyetli bir iş ortaya koyuyor ,bu kesin.

Ne var ki derginin 71.sayısında iki, 72.sayısında altı,Ekim- Kasım 2012 tarihli 73.sayısında ise tam onbeş fotoğrafı var İbrahim Tığ’ın.Kimi etkinliklerin çoşkusuyla da olsa her fotoğrafta yer almak ya da yer alınan her fotoğrafı dergide yayımlamak gerekmez bana kalırsa.Şehir’in özel fotoğraf albümüne dönüşmesi ,dergiye bir şey katmadığı gibi ,İbrahim Tığ’ı da itici kılıyor.

  

Çocukluğumdan beri duyarım bu sözü.Önceleri anlayamazdım, sonraları hissettim,gençliğimden itibaren de yürekten inandım;çünkü demokrasiye gönülden bağlıydım,özgür iradeyi kutsal sayıyordum,çocukluğun sağduyusuna ,gücüne hayrandım.Ama bu sözü kimin ağzından duysam,onun riyakar olduğunu düşünüyorum çoktandır.  

Yaşlandıkça aklım başıma geliyor, gerçekleri mi fark ediyorum yoksa ilerleyeceğim yerde geri kalıyor, bağnazlaşıyor muyum, bilmiyorum.

Ama halkın dinlediği müziğe bakıyorum;halkın izlediği televizyon programlarına ,dizilere bakıyorum; halkın okuduğu gazete,dergi,kitaplara bakıyorum; halkın sanata, bilgiye,kültüre verdiği değere bakıyorum;halkın diline bakıyorum;halkın ilgilerine, siyasi tercihlerine bakıyorum…ve bugün vardığım noktada şuna inanıyorum: I-ıh,halkın bir halttan anladığı yok, bu yönde bir isteği, bir çabası da.