Savaşı yitirmiş, yer yer işgal edilmiş, parçalanmış, dağılmış, moral motivasyonu yok olmuş, tüm enerjisine tüketmiş, kitlevi ölümlerle derinden sarsılmış, yorgun ve yaralı insanları ayağa kaldırıp yeniden savaşa sürmek sözcüklerle anlatılamayacak çok büyük bir olaydır; mucize denilen terimin tam karşılığıdır.

Bakın, zafer bile demedim, sadece ayağa kaldırıp yeni bir savaşa sürmek dedim. Eğer Kurtuluş Savaşımız sonuçta yeniden yenilgiyle sonuçlansaydı. Tarihin akışı başka olurdu belki, ama en azından saygınlığından hiçbir şey kaybetmezdi.

Zaferle sonuçlanması onu dünyada ilk ve tek yaptı !

Gazi’yi sevmeyebilirsiniz, ama yarattığı bu büyük olayı görmezden gelemezsiniz ! Türkü, Kürdü, Lazı, Çerkezi, vb. ile el-ele veren yorgun, bitik, yaralı bir halkın ayaÄŸa kalkıp toprağını kurtarmasına burun kıvıramazsınız !

Bu muhteşem olayın başındaki adama saygısızlık yapamazsınız ! Aksi halde öncelikle tarih sizi affetmez !

Ä°lk adımı 107 yıl önce Samsun’da atılan KurtuluÅŸ Savaşımızdan sözediyorum !

O günün koÅŸullarında, bırakınız hayata geçirip zafere ulaÅŸtırmayı, KurtuluÅŸu düşünmek bile cesaret, özgüven ve derinlemesine bir vatan sevgisin gerekiyordu…

Gazi’yi sevmeyebilirsiniz, ama beyinsel bir körlük içinde deÄŸilseniz hiç deÄŸilse içiniz sıra bu gereÄŸi kabul edilmeniz gerekir…

Kurtuluş Savaşımız bir milli devrimdi. Eğer savaşın başındaki irade, devrimci bir irade olmasaydı zaferden sonra tarihin akışı başka yöne de olabilirdi.

Siyasal Ä°slamcıların Gazi’ye soÄŸuk bakmalarının nedeni bu tarihsel durakta düğümlenir ! Tarihi akış orada frenlenseydi ya da milli devrim o durakta kesintiye uÄŸrasaydı bugün çok baÅŸka ÅŸeyler yazıyor olacaktık.

Ama, milli devrimin önderleri yürümeyi sürdürdüler. Altyapısı olgunlaşmış olmasa da milli devrimi derinleştirmek için kolları sıvadılar. Milli ve demokratik bir devrim adı olan Türkiye Cumhuriyeti böyle doğdu.

O günlerden bu yana şu soru çok soruldu ve sanıyorum daha uzun yıllar sorulacaktır:

Devrim niçin yarım kaldı, niçin 1950’de karşı devrime dönüştü ? Kim engelledi bunu ?

Birincisi 1920’lerin Osmanlısında demokratik devrimi ayakta tutacak altyapı yoktu. SanayileÅŸme yuttu, işçi sınıfı yoktu, sermaye sınıfı yoktu,  dolayısıyla demokrasi kültürü yoktu. Toplumsal dinamikler tarihi ilerletecek güçte deÄŸildi.

Bir baÅŸka deyiÅŸle feodal Osmanlı’ya kapitalist bir esvap giydirecek koÅŸullar yoktu.

Gazi Atatürk ve arkadaÅŸları böyle bir yapıyı yukarıdan aÅŸağıya kurmak istediler, belirli ölçüde baÅŸarılı da oldular. Ama tarihsel ve toplumsal koÅŸullar, ikinci yeniden paylaşım savaşı ile emperyalist batının siyasi ve kültürel baskıları devrimin yarıda kalmasına yolaçtı; 1950’lerde devrimci süreç, karşı-devrimci bir sürece evrildi.

Buna raÄŸmen bu 19 Mayıs’ta da anıtkabir’i durduran insanlarımızın görüntüleri cumhuriyet kültürünün, tüm etnik ve inanç topluluklarıyla sımsıkı kenetlenmiÅŸ bir halk yarattığının belgeseli gibiydi.

Yaşasın 19 Mayıs Ruhu !..