“Atatürk diktatördü!..”

“İsmet İnönü diktatördü!..”

“Cumhuriyet’in ilk 23 yılı, diktatörlüktü!..”

“Türkiye’ye demokrasi, 1946’da geldi..”

Bunlar, tutucu çevreler ile onlardan feyz alan liberal çevrelerin savlarıdır.

Bilinse de, ben her zamanki gibi, baştan alacağım:

Türkçe sözcüklerde diktatör şöyle tanımlanır:

“Bir sınıfın veya zümrenin egemenliğini temsil etmek üzere bir devletin idaresini şartsız ve kayıtsız olarak elinde tutan kimse.”

Bu tanım, diktatörlüğü bireyselleştiren bir tanımdır. Ama, aynı zamanda sınıf gerçeğini de vurgular; yani, bireysel diktatörlüğün üzerine bastığı toplumsal zemini de açıklar.

Buradan şöyle bir anlam çıkar:

O zaman tanımı, şu şekilde basitleştirme olasıdır:

Diktatörlük, sınıf veya zümre egemenliğinin bireylerde simgeleşmesidir. Örneğin padişahlar da diktatördü!

Demek oluyor ki diktatörler, sınıflı toplumlarla birlikte ortaya çıkmıştır. Hikâyesi ise şöyledir:

İlkel (komünal) toplumda sınıflar yoktu. İnsanlar kabileler halinde yaşıyorlardı. Kabile üyeleri, birlikte meyve-bitki topluyor, birlikte avlanıyorlardı. Elde edilen gıdalar, eşit olarak paylaşılıyordu. Sömürü yoktu.

Ama, yine de bir kurulu düzen vardı. Zekası, gücü, yönlendirme yeteneği olan; avcılık ve atıcılıkta öne çıkmış bireyler, aşiret üyeleri tarafından “reis” seçiliyordu. Reis, yakın çevresi ile birlikte aşireti yönetiyordu. Büyücüler, ötekilerden ayrılan fantastik görünümleri ve kişilikleri ile kurulu düzenin devamını sağlıyorlar; güçlerini de “gizemli” varlıklardan alıyorlardı! Bu, embiyon halinde bir tür siyaset üretimiydi. 

Bence ilk aydınlar büyücülerdir.

Başlarda, kabileler arasındaki savaşlarda ele geçirilen esirler öldürülüyordu. Çünkü onların beslenmesi ve gözetim altında tutulması sorundu.

Giderek teknoloji görece olarak ilerledi. Kabile üyeleri, toprağı ekip biçmeyi öğrendiler. Doğal olarak bir üretim fazlası doğdu.

Bu gelişmeden sonra, kabileler arası savaşlarda esir edilenler, toprakta çalıştırılmaya, çeşitli alanlarda kullanılmaya başlandılar. Üretim fazlasına el koyanlar, ilk egemen sınıfı oluşturdular. Toplum, köle sahipleri ve köleler şeklinde ikiye ayrıldı. Sömürü ortaya çıktı.

Köleci toplum, giderek, ekonomik, sosyal ve politik aşamalardan (devrimler yoluyla) geçerek, feodal toplumu, o da kapitalist toplumu yarattı.

Bu toplum biçimlerini, sınıfların ortadan kaldırılması sürecini başlatan sosyalist toplumlar izledi. Sosyalizmin son aşaması olan Komünizm teorik olarak sınıfların ve sömürünün tümüyle ortadan kalktığı eşitlikçi bir toplumsal düzeni ifade eder. 

Tarihsel gelişmenin toplumsal durakları (aşamaları) böyle bir şeydir işte.

Bu uzun girişi şunun için yaptım:

Bir toplumsal düzenden ötekine geçiş sancılı bir süreç olmuştur daima. İsyanlara, toplu katliamlara, iç-savaşlara yol açan bir süreç!

Bir ileri toplumu temsil eden devrimci sınıf, ezilenleri etrafına toplayarak kendi düzenini kurmuştur. Buna devrim diyoruz.

Burada dikkat edilmesi gereken, devrimci sınıfın, kendi ideolojisini, politik ilkelerini ve kendi toplum biçimini tümüyle egemen kılıncaya kadar, kimi zaman militarize görüntüler içeren bir yönetim üslubu benimsemesidir. Buna devrimci diktatörlük deniliyor.

Her toplumda böyle olmuştur bu! Bunun başka bir yolu da zaten yoktur. Marks’ın ifadesiyle “Zor, toplumun ebesidir.”

Bu, bireysel simgesini Atatürk’te bulan ulusal ve toplumsal bir dikta sürecidir. Zorunlu bir süreçtir! Kurtuluştan sonra devrimciler ortaya sandık koysalardı Vahdettin İngiltere’den döner tahtına otururdu! Çünkü laik cumhuriyet esprisi henüz yerine oturmamıştı; kitleler tarafından benimsenmemişti… Devrimi her alanda sürdürmek zorunluydu.

Bu tablo, sadece devrimler için değil, karşıdevrimler için de geçerlidir. Bugün Türkiye’de yaşananlar, demokrasi kisvesi altındaki karşıdevrimci sürecin dışavurumu ya da görselleşmesidir.

Devrimci dikta, tarihi ileriye taşırken, karşıdevrimci dikta, tarihsel gelişim sürecine dirsek yaptırır!

Türkiye’de bugün yaşanan budur.

Atatürk’ün ölümünden sonra devrimci süreç hızını yitirmiş: 1946’daki çok partili rejimle birlikte karşıdevrimci sürece dönüşmüştür.

Sovyetler Birliği’nde de böyle olmuştur bu!

Kapitalizmle el ele tutuşan Gorbaçev oportünizmi, Sovyetlerin sonunu hazırlamıştır.

Denilebilir ki, devrimin durakladığı yerde, karşıdevrim palazlanmaya başlar; bu nedenle devrimin her alanda kararlılıkla sürdürülmesi gerekir.

Ben CHP’yi niye eleştiriyorum sık sık?

Cumhuriyet devrimine sımsıkı sahip çıkmadığı için! Devrimle reformculuğu aynı kefeye koyduğu için!

Oysa bu ikisi birbirini tamamlamaz; reformizm devrimin altını oyar!..

Baştaki tutucu ve neo-liberal savları şöyle yanıtlayabiliriz:

Cumhuriyet, sınıfsal temelini asker-sivil aydın zümrede bulan ve Atatürk’te simgeleşen devrimci bir diktatörlüktü.

Devrimci süreç, çok partili yaşamla birlikte, karşıdevrimci bir sürece dönüştü. Karşıdevrim 1950’de iktidar oldu. Menderes, işbirlikçi burjuvazinin ve toprak ağalarının sınıf diktasının ilk temsilcisiydi.

“Demokrasi” olarak da anılan çok partili rejim, gerçekte işbirlikçi burjuvazi ile toprak ağalarının diktatörlüğünden başka bir şey değildir!

“Demokrasi” adı altındaki egemen sınıf diktaları, bugün en berrak ifadesini “Tek Adam” rejimlerinde bulmaktadır.

ABD’deki Obama diktatörlüğü gibi!

Tayyip Erdoğan’ın istediği rejim de budur.

Özetle, diktatörleri, devrimci ve karşıdevrimci olarak ikiye ayırmak olasıdır.

Cumhuriyet, devrimci bir diktatörlüktü!

O dönemdeki sosyalist toplumlar, işçi sınıfı diktatörlüğünü simgeliyordu. 

Bugün ABD’de ve Avrupa’da emperyal burjuvazisinin diktatörlükleri var.

Türkiye’de de 1950’den bu yana egemen güçlerin diktası var.

Bugün’se, sınıf diktası bireyselleşme yolunda!..

Sermaye (burjuva) demokrasisi, adı üzerinde, gerçekte, mülk sahiplerinin diktatörlüğüdür.

Sosyalist toplumlardaki halk demokrasileri ise, mülksüzlerin ya da emekçilerin diktatörlüğüdür. 

Halk yönetimi anlamına gelen demokrasi kavramı, ikincisine gerçeklik kazanır. 

Demokrasi kavramı, teorik olarak, komünist toplumlarda anlamını yitirir. Çünkü sınıflarla birlikte sınıf diktası da ortadan kalkar!..

Bir cümleyle özetlemek gerekirse; demokrasi, bireylerde de simgeleşen sınıf diktatörlüklerinin alternatifi değildir; tekil ve çoğul biçimlerde görselleşen kendisidir!..