Bizim Yeni Ufuk, ekonomik nedenlerle haftalığa düşünce, günlük yazı yazma alışkanlığım, bir türlü, haftalığa uyum sağlayamadı. Sık sık gündemin dışına düşmeye başladım. Türkiye gibi gündemi gün gün değişen bir ülkede haftalık yazılarla aktüaliteyi yakalamak zaten çok zordur!..

     Geçen hafta da böyle oldu bu. Teknik bir aksama yüzünden 30 Ağustos için kaleme aldığım yazımın yerine bir sonraki haftanın “her dem taze” bir yazısı girdi. Bu arada 30 Ağustos için hazırladığımız kapak kompozisyonu da teknoloji canavarının dipsiz kuyusunda yok olup gitti!.. 

     Hiç önemli değil. 

     30 Ağustos, 30 Ağustos’tur çünkü! Onun yerinin tarihimizde özel bir yeri vardır. Kimi zibidiler onu görmezden de gelmeye çalışsalar, onların bu densizliği, Büyük Zaferden kıl kopartamaz! Bilinen sözdür: Gerçekler, biz onları görmezden de gelsek, gerçekliklerinden hiçbir şey yitirmezler.

     30 Ağustos, milli mücadelenin en önemli gerçeğidir! Onu, “sivilleşme” argüman ile gözlerden silmeye çalışmak, en hafif tabirle, tarihimize saygısızlıktır, nankörlüktür!

     Öyle ama, şunu da görmek gerekiyor:

     Türkiye yapısal bir değişim içinde. Karşıdevrim, Cumhuriyetin kalelerini bir bir ele geçiriyor; kendi kalelerini kurmaya uğraşıyor! Bu da tarihsel ve toplumsal bir gerçektir. Bu gerçeği iyi algılamazsak, büyük resmin detayları ile vakit öldürmüş oluruz!

     Geçenlerde Hürriyet’te Ahmet Hakan şöyle diyordu:

“Ben, devletin ulusalcı kuşaklar yetiştirmesine de karşıyım, dindar kuşaklar yetiştirmesine de!..”

     Bu, devrim ve karşıdevrim gerçeğini atlayan “ortayolcu” yaklaşım, şu hınzır soruyu akla getiriyor ister istemez:

     İyi güzel de yeni kuşakların yetiştirilmesini özel sektöre mi ihale edelim?..

     Şaka bir yana…

     Her devrim, varoluşunu sürekli kılmak için, devrimin ideolojik-politik formasyonuna uygun kuşaklar yetiştirir.   Bu, kaçınılmaz bir şeydir. Devrimin geleceği ancak bu şekilde güvenceye alınabilir.

     Örneğin bizim Cumhuriyet Devrimimizde de böyle olmuştur bu; Küba’da da, Çin’de de, Rusya’da da…

     Bu saptama karşıdevrim için de geçerlidir. Örneğin Hitler Almanyası ile Mussolini İtalya’sında devlet faşist kuşaklar yetiştiriyordu. Tıpkı, “demokrasi” ile yönetilen ülkelerde sermaye yanlısı “Liberal” kuşaklar yetiştirilmesi gibi!.. 

     İran’da, Katar’da, Suudi Arabistan’da dinci kuşakların devlet eliyle yetiştirildiğini biliyoruz.

     Bugün Türkiye’de olan da bu! Karşıdevrim, Cumhuriyet devriminin yetiştirdiği ulusalcı kuşakların yerine, dinci kuşaklar yetiştirmek için kolları sıvamış durumda!... 4+4+4 formülü bunu öngörüyor. Onunla da yetinilmiyor; tarikatlar, cemaatler “Milli Eğitim”e koşut hizmetler sunuyorlar!..

     Ben buna hiç şaşırmıyorum.

     Esas şaştığım şu:

     Karşıdevrim, Cumhuriyet Devriminin kuyusunu kazarken, ulusalcı kitlelerin ilgisizliği nerdeyse budalalık düzeyinde!

     Türkiye uyuyor!

     Peki niye?

     Çünkü kitleleri harekete geçirecek, Cumhuriyet Devriminin çağdaş kazanımlarına sahip çıkmasını sağlayacak önderler yok ortada!.

     Ne CHP bu görevi yerine getirebiliyor, ne sendikalar, ne öteki demokratik kitle örgütleri!..

     Kitlelerin önderi yok!

     Öndersiz kitleler kurukalabalıktır!

     Zonguldak’ta örneğin bölücülüğe karşı sokak gösterisine sadece yirmi kişinin katılmasının ayıbı gerçekte hepimizindir!..