Düşmanlık ve savaş yoksa, dostluk ve barış kavramları da soyutlaşır, içi boşalır!

     Ereğli Belediyesi’nin organize ettiği “Uluslar arası Sevgi, Barış, Dostluk Festivali”ne, yıllarca katkıda bulunmuş, festival komitesi üyeliği, Basın Komitesi Başkanlığı yapmış birisiyim. Yani, festivalin doğuşu ve gelişimi üzerine söz söyleyecek birkaç kişiden birisiyim.

     Festival, Türk-Yunan gerginliği temelinde doğduydu. Amaç, gerginliğin yumuşamasına katkıda bulunmak, bu bağlamda uluslararası barışa hizmet etmek, halkların kardeşliğini savunmaktı.

     İlk adımda, Yunanistan’ın Hydra adası belediyesi ile dostluk köprüsü kurulmuş, uluslararası barış sloganı somut bir zemine de kavuşturulmuştu. 

     Girişim, geniş çapta ilgi görmüş; örneğin Belediye Başkanı Halil Posbıyık’a, Abdi İpekçi Barış ve Dostluk Ödülünü kazandırmıştı.

     Sonra, olanlar oldu. Ünlü Kardak Krizinin etkisiyle Hydra Belediyesi ile ipler koptu (ki esas o zaman gerekliydi barışı savunmak), sonuçta festivalin kültürel-siyasal zemini kaydı, işlevini yitirdi. O gün bu gündür, festivalin bir işlevi yok! Yani festival, artık, uluslararası barış ve dostluğa hizmet etmiyor!..

     Bunun doğal sonucu olarak, festivalin adına verilen ödülün de bir önemi kalmadı; ödül, Belediye Başkanının kendi kafasına göre dağıttığı bir “kültürel” ulûfeye dönüştü!.. Tek kişiye verilmesi gerekirken, çok kişiye verilmesi işi iyice sulandırdı. Ödül, bir anlamda işportaya düştü!..

     Şimdi merakla bana da soruluyor:

     Müjdat gezen ile Uğur Dündar ve Yılmaz Özdil, niçin ödülü almayı reddettiler?

     Şunun için:

     Anılan sanatçı ve gazeteci-yazarlar, belirli bir ideolojik-politik duruşu, Atatürkçü-muhalif duruşu olan, başı dik namuslu aydınlar… Omurgalı kişiler!..

     Haberleşme açısından dünya artık daraldı! Gezen, Dündar ve Özdil, büyük bir olasılıkla kendilerine verilmek istenen ödülün ne olup olmadığını araştırdılar, bu konudaki tepkileri dikkate aldılar ve ödülü reddettiler.

     Doğru olan da buydu! İdeolojik ve siyasal açılardan demokratik-ulusalcı bir duruşu olmayan, bu anlamda omurgasız bir yönetimin vereceği işlevsiz bir ödül, onlara bir şey kazandırmazdı, kaybettirirdi. İlkeli davrandılar, bekleneni yaptılar.

     “Sevgi Barış Dostluk Festivali”, yıllardır uluslararası bir festival değil. Ulusal da değil. Yerel bir festival!..  Şuradan-buradan folklör ekipleri getirmek bu gerçeği değiştirmez.

     Belediye Başkanının sahnede göbek atarken, “Kıskananlar çatlasın” demesi, bilinç olarak festivalin yerel kimliğine, bireyselliğine bir atıftır aynı zamanda!..

     Peki, festival eski günlerine dönebilir mi?

     Dönebilir.

     Örneğin Kürt sorununun barışçıl yöntemlerle çözülmesine, komşularla ilişkilerde barışın ön planda tutulması fikrine katkı sağlayacak bir içeriğe kavuşturulabilir… 

     Seçkin bir jürinin belirleyeceği kişiye verilecek barış ödülü de bir işlev kazanabilir yeniden.

     Belediye Başkanının kendi kafasına göre saptadığı kişilere verdiği işlevsiz bir ödülün, omurgalı kişiler tarafından reddedilmesi doğaldır.

     Son red olayı, Ereğli’nin siyasal ve kültürel kimliğine de indirilmiş ağır bir darbe oldu.

     En çok bu üzdü beni.