Empati duygunuz ne kadar derin olursa olsun, başkalarının çektiği acıları tam olarak duyumsamanız mümkün değildir. Duygular kişiye özeldir çünkü; paylaşılamaz.

Ama, acılar tam olarak paylaşılamasa bile, onun somut sonuçlarını paylaşabiliriz.

Kahramanmaraş odaklı büyük depremin üzerinden bir ayı aşkın bir zaman geçti. Depremin yarattığı büyük yıkım unutulmadı elbette, ama depremde yakınlarını, evlerini, işlerini, kısaca her şeylerini yitiren insanlarımızın yaralarının sarılması süreci ilk canlılığında değil.

Deprem bölgesinden gelen haberler, depremzedelerin en basit ihtiyaçlarına bile tam olarak karşılanamadığını gösteriyor.

Deprem bölgesinin dışındaki kentlerde yaşam normal akışını sürdürüyor, ama depremzedelerin yaşamları, çadır koşullarında bile henüz normalleşemedi.

Depremin ilk günlerindeki dayanışmanın ve yardımlaşmanın gitgide azalması da bunu gösteriyor.

Bunda, deprem bölgesine gönderilen malzemelerin dağıtımında yeterli organizasyonunun sağlanamaması ile “yardım kuruluşu” denilince ilk akla gelen Kızılay’ın farklı bir görüntüyle karşımıza çıkmasının da rolü var elbette.

Özet olarak, iktidarın/devletin, özellikle ilk günlerde, felâkete müdahalede gecikmesi ile sonraki günlerdeki kurtarma ve yardımlaşma sürecini iyi yönetemediğini söylemek zorundayız.

Şunu biliyoruz:

Kahramanmaraş depremi son deprem olmayacak, biliminsanları Marmara depreminin eli kulağında olduğunu söylüyorlar.

Merak ediyorum:

Hiç değilse son büyük yıkım, yenilerinin aynı çapta yıkıma yolaçması için, ilgililere bir ders oldu mu ?

Olmalı ! Türkiye deprem kuşağında bir ülke. Yaşadığımız Kdz. Ereğli de Marmara depreminden ciddi şekilde etkilenecek bir ilçe.

Bu gerçeği aklımızda tutarak muhtemel bir felâkete karşı hazırlıklı olmalıyız.