Osmanlıca tartışması “absürd” bir tartışmaydı.F-tipi operasyonun gürültüsü patırtısı içinde araya kaynaması iyi oldu.

Osmanlıca (ki bu adı Osmanlı’nın ilk Batı’ya açılma projesi olan Tanzimat’tan sonra aldı), Türkçenin Arapça ve Farsça ile boğulduğu “hibrit” bir dildi; bir devlet diliydi ya da egemen sınıfların elit kesiminin diliydi.

Anadolu halkı, Osmanlı döneminde de Türkçe konuşuyordu. Yunus Emre, Pir Sultan, Kazak Abdal gibi halk sanatçıları şiirlerini, türkülerini Türkçe söylüyorlardı.

Divan’cılar ise Osmanlıca…

Bu, özünde, egemen sınıf ile halk arasındaki çelişkinin kaçınılmaz bir sonucuydu. Yahut feodal parçalanmanın doğal sonucu.

Osmanlıca, içinde Arapça ağır bastığı için, Arap ABECE’si ile yazılıyordu. Arap alfabesini bilmek, Osmanlıca metinlerin anlaşılabilir hale gelmesine yetmiyordu.

Latin harflerine çevrilen bir Osmanlıca metni, daha sonra Türkçeye çevirmek gerekiyordu. Bugün de öyledir. Osmanlıca-Türkçe sözlük bunun için var. Türkçe Osmanlıca sözlük de…

Cumhuriyet devrimiyle uluslaşma sürecine girilince, ulus ya da millet olmanın ana karakterlerinden birisi olması nedeniyle, dilbirliğinin sağlanması da zorunlu hale gelmişti. Atatürk’ün dil devrimi, Anadolu Türkcesini devlet dili haline getirdi. Arap ABECE’sinden Latin ABECE’sine geçiş, Türkçenin arınmasının, gelişmesinin yolunu açtı.

Türk Dil Kurumu bunun için kuruldu.Dilde de birlik giderek giderek böyle sağlandı. Türkçe ulusal dil haline geldi..

Okullarda arap ABECE’si öğretilebilir elbette; ama bu, Osmanlıcanın deşifre edilmesine yetmez. Ayrıca Osmanlıca sözcüklerinin Türkçe karşıtlarının da deşifre edilmesi gerekir. Ayrıca Osmanlıca sözcüklerin Türkçe karşıtlarının da öğrenilmesi gerekir.

Bence okullarda Osmanlıca’nın öğretilmesi, İngilizce ya da Fransızca’nın öğretilmesine benzer. Arap Alfabesi ve Osmanlıca, bir tür yabancı dile dönüşür. Herkes yine, Türkçe yazar, okur, konuşur.

Osmanlıca çıkışı fantezidir.