Kürt meselesinden sonra bir de Türk meselesi çıktı başımıza !

Anayasadan Türk sözcüğü çıksın mı çıkmasın mı sorusu tartışma konusu ! Saçlı-sakallı koca koca “akil” adamlar, konu üzerinde saatlerce laf üretiyorlar; konunun “ince nüansları”na girip muhataplarına “feyk” atmaya çabalıyorlar !..

Tartışmalar oraya vardı ki, Türkiye Cumhuriyetinin Türkleri, Kürtçüler ile oryantalist aydınlar ve AKP katında; Romanlar, Boşnaklar, Arnavutlar, Lazlar, Gürcüler, vb. milli azınlık statüsünde ele alınmaya başlandı !

Bunlar, her ne kadar gizlemeye de çabalasalar, soruna yaklaşımları ırkçı bir yaklaşımdır.

Çünkü bunların ve dincilerin, Türkiye Cumhuriyeti deyimi ile görünüşte bir alıp veremedikleri yok. Dertleri Türklük ! Yani, soy-sop !..

Türkiye Cumhuriyeti devrimle kuruldu. Devrimin başını çeken güçler arasında Türkler çoğunluğu oluşturuyordu. Bu nedenle, devlete, Türkiye Cumhuriyeti adı verildi.

Türkiye Cumhuriyetine vatandaşlık bağı ile bağlı olan tüm azınlıklar, “Türk” sayıldı.

Çünkü millet olmanın koşulu budur.

Millet kavramını anımsayalım :

Toprak birliği (Aynı topraklar üzerinde yaşıyor olmak ).

İktisadi yaşantı birliği (Bütünleşmiş tek pazar).

Dil birliği (Tüm milli toplulukların iletişiminin tek dille sağlanması ).

Kültür birliği (Türkiye topraklarında yaşayan tüm milli toplulukların kültürlerinin bileşkesi).

Bu yaklaşım her milli topluluğun anadillerinin ve kültürlerinin yadsındığı anlamına gelmez. Topluluğun kendi içindeki iletişim dili, anadildir. Ancak, tüm milli azınlıkların anadilinin ortak iletişim dili olması mümkün değildir ! Böyle bir kargaşayı hiçbir ülke kaldırmaz ! Örneğin Rusya’da onbeşe yakın dil konuşulmaktadır; ama, ortak dil Rusça’dır. Millet olmanın aynı toprak üzerinde yaşamanın getirdiği bir zorunluluktur bu.

Kültür Birliği ise, zaten zaman içinde, kaynaşarak ortak bir kültür doğmasına yol açmıştır.

Türk kültürü nerede başlar, Kürt kültürü ya da Boşnak Kültürü nerede biter, bunu ayırmak imkânsızdır. Kültür birliği denilince, soy kültürünü aşan kolektif bir kültür anlaşılır. Şiir diliyle ifade edecek olursak, Homeros da bizimdir, Mevlana da, Yunus Emre de bizimdir, Dadaloğlu’da, Pir Sultan da, Nazım da, Necip Fazıl da, Gökalp’de…

Etnik kültürlerin ortak dille ifade edilen ürünleri, kültür ve dil birliğinin önemini ve gerekliliğini vurgular.

Hiçbir soy, hiçbir dil, hiçbir kültür ötekinden daha değerli değildir. Önemli olan tümünü bir potada eritip ortak bir dille, kültüre, vb ulaşmaktır.

Türkiye Cumhuriyeti bunu sağladı.

Yok, bir milli azınlık, sadece kendi dilimi kullanacağım, sadece kendi kültürüme sahip olacağım, sadece kendi pazarım olsun derse, orada ayrılma bilinci öne çıkar, Ayrılma hakkı esastır; ama, ulusal ve sınıfsal çıkarlar, ayrılma hakkını meşru kıldığı koşullarda !

Türkiye’yi bölüp ABD’nin kucağında piyon devlet kurmak isteyen Kürt şovenlerinin istemi, Türkiye’nin ulusal ve emekçilerin sınıfsal çıkarları ile çelişir.

Ben kendi adıma, Kürtlerin ayrılma istemlerine bu açıdan bakıyorum !..

Kürt şovenleri de, Başkanlık uğruna Türkiye’nin bölünmesine çanak tutan AKP de, son analizde, emperyalizmin hizmetindedirler !..

Bu kabul edilemez !..