Diyor ki; “Tarafsız değil, bağımsız gazete olur!”.

     Yerel basın (bir-iki istisna sözdışı) bağımsız değil! Bu açıdan bakıldığında tarafsız da değil! Çünkü sırtını doğrudan halka değil, ilan-reklam verene dayıyor! İlan verenden taraf! Bayi satışı yok. Abone sayısı yetersiz.   İnternet olayı, abonelerin azalmasında olumsuz bir etken oldu. Bir-iki kurum ve kuruluşun belirli gün’lerde verdiği ilanlar olmasa, haftalık gazetelerin çoğu batar. Geriye resmi ilan alan günlük gazeteler ile internet siteleri kalır.

     Bu tablo, yerel gazeteleri, toplumsal mevzilenme ile onun ideolojik-politik tezahürleri açısından flu bir konuma itiyor. Örneğin genel planda siyasal iktidarın taraftarı olan bir yerel gazete, aynı zamanda, CHP’li yerel yönetimin de taraftarı!

     Bu nasıl oluyor?

     Oluyor, çünkü, CHP’li yerel yönetim ilkesiz bir yönetim! Onun kafasındaki mevzilenme, benden yana-bana karşı şeklinde! Hiçbir tutarlı akılcı yanı bulunmayan bu tablo, haliyle yerel basının da kimyasını bozdu. Ortaya, genelde hem yerel yönetimi ve hem de karşıtlarını idare etmeye çalışan eyyamcı bir basın çıktı! Bunun pratikteki tezahürü, yerel yönetimin, genel planda siyaseten karşısında olan bir gazeteye (gazetelere), Frenklerin nepotizm dedikleri bir açıdan ya da onu (onları) koruyup kollama açısından yaklaşmasına yol açtı. 

     Denilebilir ki; “benden yana” yaklaşımı, bu tür yayın organlarını giderek paralı askere dönüştürdü! Bırakın mesleki etiği, genel etiğe bile aykırı düşen ısmarlama bir habercilik-yazarlık batağı oluştu!..

Kullanılan manipülasyon (yönlendirme) aracı ilan-reklam ya da “sıcak para”! 

     Yerel gazetecilik, genel olarak bakıldığında, ilan-reklam gazeteciliğine dönüşmüş durumda! Bu da, giderek, parayı verenin düdüğünü üfleyen satılık kalemlerinin doğmasına yol açtı!.. O kadar düşmeyenler, otosansürle durumu idare ediyorlar!..

     Posbıyık döneminde ilan-reklam gazeteciliğinin zirve yaptığını söylemeliyiz!..

     Yerel basının bu hale gelmesinden kimi sorumlu tutmalı peki?

     Ekmek parası peşinde koşturan çocukları mı?

     Yoksa, onları ilan-para tuzağıyla batağa sürükleyen kasaba politikacılarını mı?

     Elbette ikincileri!

     Medyayı bir kişisel reklam aracı ve silah olarak kullanmak isteyen (ve kullanan) pis politikacıları!..

     Dünyanın en aşağılık insanları, başkalarının zaaflarını sömüren insanlardır!.. Bunların içine kasaba politikacılıkları da girer!..

     Onlar, gün gelecek bunun hesabını vereceklerdir!..

     Sonuç olarak şunu söyleyeceğim: Yerel basın bu kirli zinciri kırmalıdır! İnternet gazeteciliği bu olanağı herkese sağlıyor!..

     Bir-iki söz de Gazeteciler Dernekleri için söylemek istiyorum:

     Gazeteciler Derneklerinin öncelikle basın özgürlüğünü savunmaları gerekir. Bu, demokratik bir görevdir. Çünkü basının özgür olmadığı bir ülkede/ yörede demokrasiden sözedilemez!

     Bir ülkede, bir yörede, bir tek gazeteci bile egemenlerin baskısına maruzsa, orada tüm Gazeteciler    Derneklerinin el-ele verip baskıyı göğüslemeleri gerekir. Çünkü geriye çekildikçe üzerinize gelirler!..

     Yöremize bakıyoruz, Gazeteciler Dernekleri tabeladan ibaret! Dernekler öylesine edilgenleşmiş ki, hiç sıkılmadan, kurum ve kuruluşlara otosansür uyguladıklarını itiraf ediyor kimileri!..

     Dernekler de, maalesef, ilan-reklam maymununa dönmüş durumda!..

     Öyle olduğu içindir ki, zaman zaman dostlar alışverişte görsün kabilinden bağırıp çağırmalarını kimse ciddiye almıyor!..

     Gazeteciler Derneklerinin de değişime ihtiyacı var!..