Gün gün bunun yeni tezahürleri ile karşılaşıyoruz!..

Amaç, gelecek kuşaklara Atatürksüz bir Türkiye “nasip” etmek!..

Atatürk’süz Türkiye, aynı zamanda Cumhuriyet Devriminin temel ilkelerinin yok edildiği bir Türkiye anlamına gelir!.

Hedefleri o zaten!..

Ulusal bayramların yasaklanmasından 4+4+4 ucubesine uzanan uygulamalar karşıdevrimin yol haritasının köşe taşlarıdır!..

Tarih nehri güzelim ülkemize dirsek yaptı!..

Peki bu noktaya nasıl gelindi?

Geriye dönüp bakıyoruz, karşıdevrimci sürecin AKP ile başlamadığını, Türkiye’nin Batı’nın ağır bakısıyla çok partili demokratik (!) rejime geçmesiyle start aldığını görüyoruz.

AKP iktidarı, karşıdevrimin sıçrama anıdır!

On yıldır yaşadığımız süreç, karşıdevrimin yerli-yerine oturması, bir başka deyişle kendi yapısını kurması sürecidir.

Yerine bir başka şey koyamayacaksınız, mevcudu alaşağı etmenin bir anlamı kalmaz zaten!..

Cumhuriyet Devrimi bunu yaptı!

Karşıdevrim’se, onu yıkıp yerine kendi yapısını kurmak istiyor. Kuruyor da!

Çünkü, Başbakanın da söylediği gibi, şartlar olgunlaşmıştır!

Bu yeniden yapılanma, padişahlığın, Başkanlık Sistemi olarak anılan 21. yüzyıl versiyonudur!..

Buna neo-osmanlıcılık da deniliyor.

Amerikancı neo-liberaller, neo-osmanlıcılığın koltuk değneğidir!

Evet, koltuk değneğidir, çünkü neo-osmanlıcılık, tarihsel gelişime ters, spastik bir feslsefedir!.. Toplumsal açıdan da bir ucubedir!..

Denilebilir ki, Türkiye’de şu sıralar çok güçlü bir profil veren karşıdevrim, aslında temelsizdir, koftur!..

İşte tam bu noktada da Atatürkçü/Cumhuriyetçi mücadelenin önemi ortaya çıkıyor!..

 

 

Kabul etmemiz gerekir ki, Atatürkçü ulusal mücadele, büyük kitleleri harekete geçirilecek güç ve yaygınlıkta değil bugün!

Hemen ekleyelim ki; ulusal mücadele, AKP’de en berrak ifadesini bulan tutuculukla, neo-osmanlıcılıkla mücadele değildir sadece! AKP’nin arkasındaki çok yıldızlı bayrağı ıskalamamak gerekir!..

Bugün Türkiye’yi bölüp parçalamak isteyen, yeni coğrafyada İslamcı bir rejimi öngören ABD’dir!..

Tutuculukla/şeriatçılıkla mücadeleyi emperyalizme karşı mücadele ile el-ele tutuşturamazsanız, sonuçta mücadele, semer dövmeye dönüşür!..

 

 

Gelelim yöremize…

Türkiye’de Atatürkçü mücadelenin başını teorikman İşçi Partisi çekiyor bugün. Son gelişmeler İşçi Partisi’nin pratik mücadelede de giderek etkinlik kazandığını gösteriyor.

Ancak, aynı şeyi Zonguldak ve çevresi için söyleyemeyiz! İşçi Partisi Zonguldak’ta tabela partisi konumunda!

CHP pratik mücadele hiç yok!.. Adı “komünist”, “sosyalist” falan olan sol (!) partilerin ne bir faaliyeti var, ne de onları ciddiye alan!..

Karşıdevrim, dikensiz gül bahçesinde keyfine bakıyor özetle!..

Geriye kala kala birkaç demokratik kitle örgütü kalıyor!..

Örneğin yakın çevremizde Atatürkçü Düşünce Derneği, mücadele pratiği açısından göze batan bir dernek olma yolunda. Başkanlığını inanmış bir Atatürkçü/devrimci olan Önder Öner’in yaptığı ADD, kısa zaman içinde önemli mesafe katetti; ezber bozan, yürekli çıkışlara imza koydu.

Deneyimlerimle bilirim. Tutucu çevrelerin, bulundukları yörede, ilkeli/devrimci aydınlara tahammülü yoktur. Bir punduna getirip seslerini kesmek isterler onların!.. 

“O da oldu” diyemeyeceğim ama, bir avuç Atatürkçü aydının Ankara’daki Cumhuriyet yürüyüşüne katılım sağlamak amacıyla açtıkları standın, belediye zabıtası tarafından kaldırılmak istenmesi CHP’li belediyeye yakışmadı!.. Gönül isterdi ki, CHP ilçe örgütü de etkinliğe omuz versin!..

Ama yine de, Hayrettin Kartal’ın önderliğindeki CHP ilçe örgütünün yavaş yavaş kıpırdanmaya başlamasını, örneğin fazla katılım olmasa da zamları protesto eden bir etkinliğe adını yazdırmasını görmezden gelemeyiz!..

Hep söylerim:

Gerçek demokrasi sokaklardan çiçeklenir! Çünkü “sokaktaki adam”, ancak bu şekilde fiilen demokratik bir güce dönüşebilir!.. Üç-beş neyse, sayı çok önemli değildir, insanların demokratik protestolarını ve taleplerini alanlarda, caddelerde dile getirmesi bir umut ışığıdır gelecek için!..