Diriliğinin etkisinde kalarak abone olduğum soL Haber Portalı 30 Temmuz tarihinde “Peki, ya Nabi Avcı?” başlığiyle—bence—bir Haydar Kutlu analizi yayınlamış.

Kendilerini kutlarım; sadece kutlamakla da kalmaz, “içimin yağının da eridiğini” bildirmek isterim. (Karıma söylediğimde, “adam yaşlandıkça kindar falan oluyor zahir” diye düşündüğünden eminim. Ama biliniz ki, başında veya içinde yeraldığım iki sendikal mücadelede de dar-sekter-grupçuluk yaparak hem işçileri patronun hamiyetine teslim eden, hem de yüzlerce insanın işsiz kalmasına yolaçan—her alanda uzlaşmacı—eski TKP politikalarına karşı gıcığımdam dolayı içimin yağı eridi).

Türkiye Komünist Partisi veya kısa adiyle TKP, ülkemizin en sıkıntılı örgütü olagelmişti. Yöneticileri katledildiği için iki kez kurulmuş, sık sık diğer sol örgütlerle müşterek faaliyet yürütmek zorunda kalmış, mücadele yılları süresince hiç legal ol(a)mamış, sadece, Türkiye’deki hukukî varlığı—yasaklanarak—sona ermeden önceki iki yıl resmen kabul görmüş gibi davranılmıştır. 70 yıllık politik yaşamı süresince yönetici kadrolarının sürekli olarak birbirine düştüğü ve ciddî tasfiyelerin yanısıra ihanetlerin de sık sık polisiye operasyonlarla içiçe yaşandığı bilinmektedir. Hele hele bir de CHP’yi ele geçirmek üzere içine sızma çabaları vardır ki, akıllara sezâdır. Nice genç arkadaş Üsküdar ilçe örgütü senin, Sarıyer benim.. gezerek çalışıp yıllarını tüketti…

Hiç şüphesiz ki içlerinde sonuna kadar dürüst kalmış insanlar da vardı ama bu, Partinin başından sonuna kadar Moskova (SSCB) çizgisini izlemesine engel olamadı. O kadar ki, Stalin döneminde yapılan kongreleri Türkiye’de radyodan dinleyen TKP’liler Stalin’in salona girdiğini duyduklarında yerlerinden fırlayıp esas duruşa geçerken, daha sonraki yıllarda Stalin’i yerin dibine batırarak mahkûm eden Kruşçev ve dönemini de olgunlukla(?) karşılamışlardı… (Bu hususu, beni adam yerine koyarak, daha 20 yaşımdayken anlatan değerli büyüğüm, iyi insan, rahmetli Dr Müeyyet Boratav’ı bir kez daha şükranla anıyorum).  Bu bağnaz, bu aidiyetçi-mensubiyetçi tavır bütün TKP tarihi boyunca hiç değişmedi. Mason derneklerinde bile öncelikle “ulus” kavramına, haysiyetine dikkat edilmesi öğütlenirken, onlardan daha geri bir duruma düşmekte beis görülmedi.

Bu tarihî TKP’nin son Genel Sekreteri olan kişinin maceralarına gelince: Türkiye İşçi Partisi Eminönü örgütünden bildiğim Nabi Yağcı adlı arkadaş, her nasıl olduysa 70’li yılların sonunda partinin Genel Sekreterliğine getiriliverdi… “Her nasıl olduysa” diyorum, çünkü aynı arkadaş grubundan tanıdığım çok yetenekli, teorik yetkinliğine güvenilir, düzgün ifadesi ve yazıları olan bir’den fazla insan vardı. Bir başka deyişle—daha sonra birdenbire TKP’li kesilen o arkadaş grubu içinde politik olarak yeralsaydım—sözünü ettiğim insanların dışında meselâ ben dahi Genel Sekreter olabilirdim. Ne var ki sürekli susup duran Nabi’nin çok yakınımda falan yeralmaması için de özel çaba harcardım. [Kerim Sadi’lerin Nâzım Hikmet’lerin kalitesinden düşülerek gelinen seviyeyi gözönüne getirin… Zaten, Türkiye’den SSCB’ye giden bir avuç gencin parti merkezine nasıl kolayca kabul edilebildiği hususu bile, adı büyük TKP’nin o tarihlerde ne durumda olduğunu gösterir.]

Sovyetler Birliği Komünist Partisi (SBKP) tarafından Türkiye’ye dönmek zorunda bırakıldığında—usulen—tutuklanan Nabi Yağcı’nın (nam-ı diğer Haydar Kutlu) Türkiye macerası  da mahkemelerde göğsünü gere gere “komünistim” demekle başlar… Cezaevinden çıktıktan hemen sonra da bu komünisti televizyonlarda İshak Alaton’la birlikte, onun emir ve komutası altında görürüz. [Göz ucuyla Alaton’a bir “yardım et!” bakışı vardır ki, ekran karşısında çaresiz kalarak insanlığın düştüğü böylesi bir sefalet için gözyaşı dökmüşüzdür. (CHP içinde çalışsa ve oralarda kendisine bir ilçe örgütü başkanlığı falan edinerek CHP’li olarak kalsaydı keşke…)]

Değil üstünkörü bir  klasik Marksizm bilgisine sahip olmak, klasik sayılabilecek herhangi bir kitabı okuduğunu da sanmadığım Nabi Yağcı, hiçbir genel kültürü olmaksızın TKP’nin en üst makamına getirilmişti. Dolayısiyle buradan yapılacak bir “geri dönüş” veya “huruç” hareketi, hiç şüphesiz ki doğrudan doğruya kapitalizmin güvenli koları olacaktı. Önce Meserret gibi hocalarımızın takıldığı tarihî bir mekânı alıverdiler kendisine; sonra da gazete yazarlığının yolunu açtılar. Ben yıllardır politikadan uzak olduğum—kapalı devre çalıştığım—için ancak yeni öğrendim: Hazret, en son ünlü “Taraf” Gazetesi’nin köşe yazarı olarak halka fetvâ veriyormuş. Allah insanlığı (yoksa cümle âlemi mi demeliydim) bu türlerden korusun!..

21. yüzyılda yeniden, üçüncü kez kurulan TKP’nin genç üyeleri, “Nabi Yağcı TKP’yi likide etti” falan sanarak boşuna üzülmesinler; bu Nabi’nin tek başına becerebileceği bir şey değildir, işin ucu en üst SSCB yönetimine ve Gorbaçov’a kadar uzanmaktadır… (Yani SBKP kendini bitirirken diğer tüm KP’leri de tarihe gönderdi). Bir başka deyişle, zaten o son dönemlerin TKP’si mevcudiyeti itibariyle likidasyondu; dağıldı da herkes bukağısından kurtuldu. Üstelik unutmayalım ki “adam” olarak kalmayı başarmak önemli; olamayan eski solcuları ya büyük medya patronlarına ait bir gazeteye köşe yazarı yapıyorlar veya boşuboşuna yaşamaya mahkûm ediyorlar…

Genç TKP’yi merak ve heyecanla izliyorum…