Aslında kartlar açık oynanıyor:

MHP/Bahçeli’nin hedefi, PKK’nın tümüyle tasfiyesi. Yani sadece Kuzey Irak (Kandil) PKK’sının değil Suriye PKK’sının (SDG) da tasfiyesini istiyor. Bunu da Apo üzerinden gerçekleştirmek istiyor.

MHP/Bahçeli bu konuda çok esnek pragmatik bir siyaset izliyor. Bahçeli’nin Komisyon’un Apo ile yüzyüze temas kurması konusundaki ısrarı bunun tipik bir örneğiydi.

Bahçeli, “Türkiye’de terörü bitiren siyasetçi ve devlet adamı” olarak tarihe geçmek istiyor.

Kabul etmek gerekir ki bu bir siyaset lideri için çok onurlu, aynı zamanda riskli bir karar. Çünkü süreç başarısız da olabilir. Başarıya karşı boynunu ipe uzatacak kadar bu işe koşullanmış birisine olsa olsa saygı duyulur.

Sonuçta kim istemiyor ki Terörsüz Türkiye’yi ! Bahçeli’nin soruna yaklaşımı eleştirilebilir. Ben de kendi adıma abartılı buluyorum. Ama, bu ayrı bir konu, Bahçeli’nin siyasal kimliğini  büyük bir içtenlik ve cesaretle bu işe adaması  ayrı bir konu.

Bir grup radikal milliyetçi Bahçeli’yi, “Terörsüz Türkiye” istediği için değil, bu amaca ulaşmak için izlediği aşırı esnek politika için eleştiriyorlar.

Bu da olabilir elbette, sonuçta düşünce özgürlüğü var güzelim ülkemizde !

Benim takıldığım nokta şu:

Bahçeli’yi eleştiren radikal milliyetçilerin hemen tümü, sürece sadece karşı çıkıyorlar, çözüm üretmiyorlar. Bu yüzden itirazları formalist bir tepki olmaktan öte gidemiyor. Sonunun içine girmiyorlar, çevresinde dönüp duruyorlar.

Oysa Bahçeli’nin yaklaşımı, soruna etnik açıdan yaklaşıldığında onu eleştirenlerin yaklaşımından çok farklı değil. Bahçeli de Türkiye’de bir Kürt Sorunu’nun olmadığını ileri sürüyor. Bahçeli, Kürt Sorunu ile terörü özdeştiriyor, PKK’nın tasfiyesiyle sorunu çözüleceğini düşünüyor. Apo/PKK konusundaki aşırı esnek politikasının nedeni bu.

Radikal milliyetçiler dahil sürece karşı çıkarların en önemli yanlışı, sorunu derinliğine kavrayamamaları. Hamasi argümanları da var, ama dedim ya, çözüm yok !

AKP ise sürece daha geniş bir paradigmal yaklaşım sergiliyor. Süreçte başrolü ortağına bırakarak hem temkini elden bırakmıyor ve hem de sürece anayasa değişikliğini de içine alacak yeni bir ittifak politikasının esiği olarak yaklaşıyor. AKP’nin amacı, süreci anayasa değişikliğiyle taçlanacak yeni bir stratejik zemine kavuşturmak. Daha açıkçası DEM’i cumhurbaşkanlığı seçiminde AKP adayını oy vermeye ikna etmek…

Anayasa değişikliği ulus-devlette gedik  açacak bir imkan sağlayacaksa DEM buna şimdiden razı.

AKP, bir taşla iki kuş vurma peşinde..

CHP de bunun farkında. Özel’in kurultayda DEM’i kastederek seslendirdiği Stockholm Sendromu metaforu, ufukta beliren DEM’li yeni ittifakı eleştirmeyi amaçlıyordu.

Özel haklı, ama sanıyorum bu konuda çaresiz. Aksi olsa böyle bir çıkışta bulunmazdı.

DEM de bugün Bahçeli’nin PKK’ya yaklaşımına benzeyen bir ittifak politikası peşinde. Amacına ulaşmak için AKP ile işbirliği yapmaya dünden hazır !

Daha önce de altını çizmiştim:

MHP’nin Kürt Sorunu’nu PKK sorununa indirgemesi gerçekçi değil. Çünkü bu iki sorun üst üste atılmış iki düğüne benziyor. İlkten PKK sorunu çözülecek, daha sonra Kürtlerin talepleri masaya yatırılacak. Bu ikisini aynı potaya atıp çözmeye çalışmak terörle pazarlık yapmak anlamına gelir ki, bu kabul edilemez !

**

ABD’nin BOP’u, Irak, Suriye, İran ve Türkiye Kürtlerine Büyük Kürdistan adında bir devlet kurdurmayı nögörüyor. Büyük Kürdistan, İsrail ile birlikte ABD adına tüm Ortadoğu’yu kontrolle görevli bir ABD mandası olacak.

Türkiye çözüm sürecini ulus-devlette gedik açılmadan başarıyla sonuçlandırırsa ABD provokasyonunu boşa çıkartabilir.

PKK ve Kürt Sorununun bu yüzden bir an önce bir çözüme kavuşturulmasını gerekiyor. Türk-Kürt kardeşliği derken bunu kastediyorum.