Mehmet Yaşar Bilen verdi adresini. Yazıştık önce, sonra telefonlaştık. Prizren’de oturuyor. Priştine de Tan gazetesini yönetiyordu… Üç sene sonra dört yıl süren bir kesinti oldu, iletişimde. Ama özdeki ve gönüldeki iletişim kesilmedi hiçbir zaman….

Rastlantı bu ya, Ankara’da, yüz yüze geliverdik bir şiir akşamında: Bu yakınlık ve ilgi, ölümüne dek sürdü bende. Şimdi eşi ve çocuklarıyla da sürüyor…

Mercan, ülkenin çok önemli şair-yazarlarının bile göremediği ilgiye, değere, öneme ……oldu. Ama onun en büyük dilediği, ona ülkeden (Türkiye) bir ödül almaktı. Bunu çok ve çoktan hak ettiği halde esirgedik ondan..

Hele ölümünde ve sonrasında gösterilen duyarsızlık, beni de çok üzmüştü. Şimdi bu üzüntümü: kitap basma sözümü yerine getirerek hafifletmek istedim. ‘Yarın Diye Bir Şey’e can vermenin Mutluluğunu yaşıyorum

Gömütünde Rahat Uyu Mercan: Ankara’da bir Dostun var!

Ölümünün 1. yılında seni şu şiirimle andım:

Sevinç Uzak Bir Düştü hep Hasan için

Dolu Dizgin (yaşadığı) Yıllar içinde bile

Kosava’da Maziye Karışanlar olsa da

Bir Avuç Mavi’ydi dünyası..

Uzun İnce Bir Yol’da

Hüzne Soyunmak’tı onun işi

Bize de Gülüş Verin dese de

Ak Yüzün Simgeleri vardı yüreğinde

Az geldi ona Bir Avuç Gökyüzü

Babanın yetimi Ananın Öksüzü

Anayurdunda da gülmedi yüzü

Cimşit Gömütlüğüne bekliyor bizi…