Yıl, 1968... Yerel seçimler öncesi... Dirgine Ormanlarının bir bölümü Bolu’ya bağlanmıştı. 1969’da Genel Seçim
vardı. Seçim kampanyasında bu konuyu işledik ve başarılı da olduk.
Ormanların bir bölümüün Bolu’ya verilişinin nedeni Zonguldak’ta bir Başmüdürlük kurulması... Seçimlerin hemen ardından Başbakanlık’ın yolunu tuttuk.
Sıcak bir Temmuz akşam üstüsü... Günlerden Cumartesi... Başbakanımız Süleyman Demirel, bizi kabul etti.
Kimler miyiz? CHP İlçe Yönetiminden dört kişi ve Belediye Başkanımız. İçerde Orman Bakanı Bahri Dağdaş da var.
Demirel, şimşirden yapılma 99’luk kalın taneli tespihini çekerken, bir yandan da, bize dönerek: “Buyurun Beyler! Sizi dinliyorum” dedi.
Konuyu ayrıntılarıyla ve isteğimizi de belirterek anlattık. Sabırla dinledi ve sonra şunları söyledi: “Bu işin böyle olacağı belliydi. Benden Başmüdürlük kurulmasını istediklerinde bunun böyle olacağını açıkladım. Ama onlar ne pahasına olursa olsun istediler.
Artık bunun dönüşü yok! Hem bu iş sizi aşar. Bu tüm Zonguldak’ın sorunudur. Nerde bizim arkadaşlar? Demek
ki Zonguldak var, Zonguldaklı yok!”
Niye anlattım bunu? Zonguldak’ın hiçbir zaman sahiplenilen bir kent olmadığını kanıtlamak için...
ETİKETLER : Yazdır
Yorumlar
Diğer Yazıları
Köşe Yazarlarımız
Çok Okunan Köşe Yazıları
