Hangi yıldı, şimdi anımsamıyorum. Hem önemli mi?.Devrek Postası’da yazıyorum. Devrek’te Huzur Evi açılması da gündemdeydi. Konuyu köşemde dillendirdim. Başlık şöyleydi: Huzur Evi mi, Ev Huzuru mu??”
*
O yıl, Devlet bir slogan üretmişti: “ Çatısı altında yaşlı bulunan ev mutludur”. Ata erkil aile düzeninden çekirdek aileye dönü-şüyordu toplum. Düşünce doğruydu, gü-zeldi. Ne var ki, evlerde sorunların çıban başı büyükler (Kaynana-Kayın Pederdi). Gelinler, eşlerine huzur vermiyorlardı. Ama bizim toplum buna alışık değildi ne yazık ki !*
Şair-yazar dostumun biri bu konuda acı acı dert yanmıştı, bir sohbette:
“ Ben de bu geleneğe uydum. Eşim huzurlu, bense çok sıkıntılı bir dönem yaşıyorum. Onları ziyarete gittiğimde yüzlerine bakamıyorum utancımdan. Gerçi onlar benden yakınan sözlerle hiç konuşmadılar”
*
Dostum birkaç yıl sonra sonsuzluğa göçtü. Anne babanın sonunu ise bilmiyorum. Sonuç mu? Kuşkusuz bunda büyüklerin de payı vardı. Evde sorun yaratmamaları nümkün değildi. Nitekim Devrek’te de bu tür olaylara tanık oluyorduk. Acı olan neydi biliyor musunuz ?Gelinin bir gün , kendi gelini yüzünden huzur evine düşmesiydi. Nerden mi biliyorum?Huzur evlerinde o gün kutlamalarında dinlediğim yaşlıların söylediklerinden…
Buraya çocuk ve ev şiirimi de eklemek istiyorum: Çocuk ve Ev