Anne deyince, bende ev çagrışır.

Ev deyice ilkin Yeni Konak'ınikinci katında bir oda gelir. Merdivenlerden çıkınca solda ilk oda. Bir yüklügü, bir ocagı, biri yola digeri göl dagına bakan iki pencereden ibaretti. Daga bakan tarafta meyve agaçları olan bahçe, yola çıkan sokak boyu onlarca kavak agacı. Şoseye çıkan yokuşta da bir fırın, bir de kuyusu vardı...*
*
Evler analarımızın çilekeş yuvasıydı o yıllarda. Kıtlık yıllarını yaşadık, birebir tanıgım. Hdele köy kadını ise 0 analar. Sonra Babam bizi Devrek'e taşıdı. Biri mutfak, üçü oda, küçücük bir evdi. Sonra büyük evimiz d e oldu; üç katlıydı. Şimdi ikisi de yok. Eger babam sag olsaydı, başını taşlara vururdu kim yıktı onlaı diye...
*
Zonguldak caddesinden 9 daireli apartmanımız da oldu. Ama 15 yıl kimse oturamadı içinde. Ben bititşik apartnada kiracıydım. Babacıgım, kıyıp da kensdisi bir gece bile yatamadı içinde. Ben isyan ettim, 10 sene yaşadım 0 apartmanda. Şimdi ışıı olmayan, perdeleri kapalı, mahzun bir evdir.
***
Analar evin hem anası hem de babsıdır çou kasabalarda. Çünkü babalar sabah çıkar, akşam girerdi eve. Yabana gidenler de olurdu. Bizi anamız büyüttü. Ne verebildiye onu aldık. İş yaşamımda ben de bunu yaşadım. Üç çocugumu da eşim yetiştirdi. Evin bütün yükü hâlâ onun üzerindedir. Elleri öpülesi, fedakâr bir anne...
*
Kasabada kadınlar, bahçe yapardı. Köy kadınları, kasabadaki fırınlara odun taşırdı. Onlar mekeklerin kadınlrıydı. Bakım memrlarından korunmak için bahçemize kaçarlardı. Niye bunları yazıyorum: 0 dönemlerde kadınlar erkeklere ev bütçesine ek gelir sglayanlardı. Şimdi ne 0 bahçeler kaldı, ne öyle kadınlar yetişiyor...
*
Ev deyince BİZİM EVİN KADINLARI adlı dosyam anamla başlıyor. Dik sokagın orta yerinde iki evdi: TEPEDEKİ EV olarak ad verdim. Bitince ne olur bilemiyorum...
***
Her evin ayrı bir öyküsü vardır. Ama o öykülerin parçacıklarından bizim evde de aynı şeyler vardı.
EVLERİMİZİN ÇİLEKEŞ KADINLARINA GÖNÜL DOLUSU SEVGİ,SAYGI ve HAK ETTİKLERİ DEGERİN VERİLMESİ DİLEGİYLE