1976 yılı Genel Kurulu’nda Devrektaş’a yönetim kurulu üyesi oldum. İlk toplantı pek demokratik değildi. Görev bölümü sonrasında, şerh koymadım ama şunları söylediğimi dün gibi hatırlıyorum:

“Bu görev bölümü, üye arkadaşların gücünü aşar. Profesyonel bir yö-netim oluşturulsun. Erginoğlu, bu işte dayak yiyebilir (nitekim yedi de). Yücel, yetersiz kalabilir.” Uyarısında bulundum. Gündemde fabrika-nın kurulması da vardı. Bu konuda da – sermaye artırımları için- şunları önermiştim:
“ Sermaye artıtımını yüksek tutalım, apelleri yıllara bölelim. Ayrıca bir pazarlama şirketi kuralım. Yatırım maliyeti nedeniyle ortaklar fabrikadan zarar ederken, pazarlamadan kâr payı dağıtalım ki; or-taklar mağdur olmasın.”
Hayali geniş adam olmakla suçlandım. Ama niyet belliydi: Bayilikler yoluyla bazı kişilerin kârı düşünülmüştü. 1979 sonunda çalışmaya başlayan fabrika, 21 yılda iflas noktasına gelmişti. Ayrıntıları saklı tutuyorum. Öngörülerimin doğru çıkmasından dolayı da mutsuzum ayrıca…
***
NAKLİYAT KOOPERATİFİ GİRİŞİMİM…
Kamyoncuları bir araya getirip daha kurumsal çalışmalarını düşün-düm ve bir dizi toplantılar yaptım. Özveriyle, iki kamyonla katkı vereceğimi belirterek yüreklendirmek istedim. Ama başaramadım. Çünkü, ben onları sömürebilirmişim. Sonra, tuttu bu maya ve Kara-yollarında bir şoför arkadaş, kurdu kooperatifi…
Çeşitli yönetim ve yöneticilerle süren girişim, profesyonelce davra-nılmadığından yitip gitti. Ama, örneğin taksiciliği yerleştirme girişi-mim tuttu. Bu Devrek’li ve memleket için iyi bir iş oldu…