Bugün 2 Temmuz. 22 yıl önce, 35 aydının Sivas'ta yakılması olayını- hem de Devletin gözü önünde- unutmayacağız, unutturmayacağız dedik. 22 yıl sonra yılda bir gün anar olduk. Çünkü hiçbir şey yapamadık, yapmadık.
*
Üstelik, Cumhuriyete Sivas'ta kuruldu-Sivas'ta yıkılacak diyenler; olaydan sonra tek başına iktidara getirdik. Fazla söze gerek yok.
*
Ardı ardına kitaplar yazıldı 0 gün için:Ateş Mektupları, Ateş Uykusu,Kül Tablet gibi. Ne yazık ki, yıllardır unutturdular, ölenler öldükleriyle, aileler acılarıyla yaşıyor hâlâ. Faillerin kimileri yurt dışında, kimileri iktidar oldu, kimileri korundu, hesap sorulması engellendi, zaman aşımına uğradı. Biz ne yaptık: Kanıksadık.
*
Dünya Tarihinden silinmez bir vahşetin sayfalarda kalmasına izin verdik. Kurbanların kanı yerde kaldı. Durumu Rıfat Ilgaz'ın sözleriyle belgelemekle
yetiniyorum: " HER ŞEY YALAMA OLDU. ARTIK YAŞAMAK İSTEMİYORUM. 7 Temmuz 1993". 82 yaşın direnci kalmamıştı...
Bir de Devrek Festivali'nde şu dizeleri yazmıştı 1 yıl öncesinde(1992): " Ellerimden tut/ Tut ellerimden / Son sıcaklığım sizde kalsın". O dizelere şöyle yanıt vermiştim o zaman : " Tuttuk ellerinizden/ Son sıcaklığın/ Yüreğimizde kaldı/ Ulu çınarlar unutulmaz/ Uyu yeşillikler içinde Ilgaz !/ Sen Anadolu'nun en yüce dağısın". Işıklar içine uyusun...
*
35 şehidi rahmetle anıyorum. Bu ayıbı temizleyemeyenleri de nefretle kınıyorum...
ETİKETLER : Yazdır
Yorumlar
Yorumlar, editörlerimiz tarafından onaylandıktan sonra yayınlanır. Kanunlara aykırı, konuyla ilgisi olmayan, küfür içeren yorumlar onaylanmamaktadır.
Henüz bir yorum yapılmamış
Diğer Yazıları
Köşe Yazarlarımız
Çok Okunan Köşe Yazıları
