Yeni yıla şiirle başladım. İşte şiirim bu:
ATATÜKÇÜ’YÜZ BİZ !
İki bin on üç ilaç gibi gelir /Ki limon sıkmazlarsa aşımıza/ Neydi o fe-laketler geçen yılda/ Akla zarar işler bu başımıza/Gelenlerden almış-sak dersimizi… (YOK BÖYLE BİR DURUM) !
Ezber bozacak bir yıl diyorlar ya/ Züğürt tesellisi ezber mi kaldı/ Cum-huriyet Atatürk yara aldı/ İnancımızı yitirdikten sonra… ( KİM KİME DUM DUMAYDIK)
Gafletteymişiz geçen on yıllarda/ Seçimden seçime nutuklar attık/ Bu millet adam olmaz deyip yattık/ Ömürler boşa geçmiş o yollarda… (BELLİ OLDU İFLAH OLMAYIZ ASLA !)
Düzen nasıl değişir işte gördük/ Umutlar iki bin on dörde kalmış/ Li-deri şimdiden bir telaş almış/ Bu teslim bayrağıdır hemen çözdük… (DEMOKRASİ BU DEĞİL)
Durmak yok şimden sonra koşmalıyız/ Nefesimiz yetip hedefe gidene dek/ Genç yaşlı demeden kadın ve erkek/ Tek yumruk tek ses olup coşmalıyız… (KIRILARAK EĞİL)
Bu yıl Saatli Maarif Takvimi aldık eve. İlk günün arka yazısı şöyle :
YENİ YIL…,
“Hoş geldin yeni yıl/İyilik güzellik nutluluk getir bize/Bol ekinli tarla-lar/Çalışan fabrikalartüten bacalar/ Hoş geldin yeni yıl/Neşeli sağlıklı günler getir bize/El ele diz dize gönül gönüleyiz/Umut bağladık size”
Ne masum dilekler bunlardeğil mi? Yitirdik bu hasletleri. Kimimiz birile-ri, kimimiz öteki. Şimdi neden böyleyiz peki ? Şair Yaşar Faruk İnal bu şi-irinde bu soruya yanıt veriyor ya; açılımı şöyle; bu cennet ülkede bizi yönetenlerin yabancılaştırmasından dolayı demek en doğrusu…
Dün sabah bunları düşündüm. Gece geç yatıp sabah erken kalkmak durumum dolayısıyla uyku mahmuruydum oysa. Bir süre sonra kav-radım durumu:”Bizim eve yeni yıl hiç uğramamış daha. Sıradan bir gün…!” diyen yazara hak verdim.Ben hâlâ 2012’deydim.
Mutaden bilgisayarımı açtım kahvaltıdan sonra. E-mail kutum, facebook’um yeni yılımı, doğum günümü kutlayan iletilerle dolmuş. İlk kutlama Yaşar Karaman’dan geldi.” Mustafa Abi, yeni yaşını kutlu-yor, sağlık ve mutluluklar diliyorum. Selam ve sevgiler. (Aynı günde doğmuşuz.”
Ona şu yorumu yaptım:
“tşk. ilk nüfus cüzdanımda 11 temmuz 1944 idi. yaşımı büyüttüm, 1 0cak 1940 oldu. asıl doğum günümü ve yılını ise annem hatırlamıyor. rivayet-ler muhtelif,gerçeğe en yakını 29 ekim 1939. senin gününü de kutluyo-rum. verimli çalışma, güzel günlerle geçsin. MTayyip Uslu şöyle der: Aslolan öldüğümüz değil, yaşadığımızdır. iy yıllar”
Ben Cahit Sıtkı gibi düşünüyorum: “Her mihnet kabulüm/Yeter ki gün eksilmesin penceremden”
Aslında yaşam bir masldı.Ama, örneğin Döndü Açıkgöz, “yaşadıkça masal olmadığını öğrendim.” diyordu bir iletisinde.
Bu masalın biri Necatigil’in şu şiirinde var:
BİR EV BİR ÇOCUK
Gençten bir adamdı
Hikayesi gayet kısa.
Yıllar yılı tek başına yaşadı
Bir gün rastladı bir kıza
Düşündüler, birlikte yürüseler
Ömür geçiyor nasılsa.
Şimdi içine bir ev, bir de çocuk girer
Aşkları yazılsa.”
Necatigil’in arada şiirinde bir grup dizesi de şöyledir:
“Zorluklar varsa arada/İnsansın! /Engellere harcanmayan güçler ne güne / Dayat ki, yaşadığını anlayasın! ! ! ! ! ! ! ! “
Şair hemşehrimiz Zihni T. ANADOL, bu direnişi şöye dizeleştirmiş:
“Kan kusarken bile,
Sizleri düşünüyorum dostlarım
Kan kusarken bile,
Hiçbir zaman düşmedim
Melankoliye.
Avurtlarım çökük
Midemin üstünde,
Bir kere bile kaldırmadım
Ellerimi gökyüzüne”…
Yaza yaza, okuya düşüne yaşarken;kutlamalarıyla beni mutlu eden dostlarıma sevgi dolu bir Türkiye’de yaşamı paylaşmak için direnmeyi öğütlüyorum. Daha nice yıllara…
ETİKETLER : Yazdır
Yorumlar
Yorumlar, editörlerimiz tarafından onaylandıktan sonra yayınlanır. Kanunlara aykırı, konuyla ilgisi olmayan, küfür içeren yorumlar onaylanmamaktadır.
Henüz bir yorum yapılmamış
Diğer Yazıları
Köşe Yazarlarımız
Çok Okunan Köşe Yazıları
