Ben salata satayım/Şair Leyla Sokağı&39;nda/Sen gene koş /Bez fabrikasındaki /Tezgahının başına

Ölüm içimde/Ölüm dışımda /Ölüm talihsiz aşımda/Ölüm kuru başımda /Teselli benim gözyaşımda”

 

 

Böyle diyordu Rüştü…

EVET ! Ölümden ötesi yok!

Ne var ki, ölenle ölünmüyor; aç yeri başka, acı yeri başka demiş atalar; yaşam devam ediyor…

Yahya Kemal’e göre, “ölmek kaderde  var”dır- her hefis ölümü tadar çünkü- Dünyaya gelip” yaşayıp köhnemek hazin”dir. Sorar sonra: “ yok mudur buna bir çare yarabbel âlemin?”

 

 

22 yaşında yaşama veda eden şiairimiz,

 Ardında bıraktığı bir kitaplık şiiriyle 70 yıldır unutulmamıştır- bir ara öyle olsa bile- unutturulmamıştır. Ölümünün 50. Yılında Devrekliler onu ölümsüzleştirdi, Cumhuriyet Alanı’na büstünü dikerek. Rüştü, Muzaffer Rayyip, Kemal Uluser’i de içine lan kitabıyla İrfan Yalçın üstadımız İlk Yaz Ölümleri diye onları belgelemiş oldu. Kendisine teşekkür ediyoruz. Bu arada Yılmaz Erdoğan da, Rüştü’yü filme aldı( Kelebeğin Rüyası): Ayrıca ona da gönül ve teşekkür borcumuz var.Söyleyeceği varsa, ardında bir eser bırakmışsa, yaşı ne olursa olsun o insanın ölümü erken ve genç ölümüdür.Genç ölümlerine yanarım ben. Kimi güzel insanların, çirkin ölümleri de çok acıtır içimi. Diyeceksiniz ki, ölümün güzeli olur mu? Oluyor...

 

 

Yaşasaydı 92 yaşında olacaktı. Yazıştığı Şair ve yazarlardan hayatta bir tek Oktay Akbal kaldı. Necatigil, Necati Cumalı, Salah Birsel çoktan göçtüler sonsuzluğa… “Dal gibi karısı Mediha”nın ölümü, onun ölümünü çabuklaştırdı. Sonunda, bize Hülasa diye bir şiir bıraktı: