Satırları şöyle..

 

“Riya münafıklık, aldı yürüdü

Allah’ım hakiki, imanı gönder!

Ortalığı küfür, zulüm bürüdü

Nolur bize aklı, iz’anı gönder!

 

Kur’an rafta durur, banttan okunur

Manasın söylesen, nasıl dokunur

Din adamı derviş, bile yutkunur

İmanın özünü, ihlâsı gönder!

 

Dini dinar olmuş, şehvete tapar

Biraz sıkıştırsan, hedeften sapar

Dışı hoş ya içi, keneften kokar

Allah’ım samimi, insanı gönder!

 

Menfaate kuldur, zamane halkı

Vicdanı çürümüş, bozuk ahlakı

Pazarlık pahası, namus talakı

Akıllar uyuşmuş, irfanı gönder!

 

Öz yağı alınmış, ekşimiş ayran

ABD’ye uşak, AB’ye hayran

Papayla papazla, Sümela bayram

Ayasofya mahzun, insafı gönder!

 

Kurtulmuş sanılır, kiralık kukla

Gâvurlar oynatır, gizli çubukla

Alakası yoktur, halkla hukukla

Zulmün devranına, iflası gönder!

 

Kalmadı ülkede, sulhü sükûnet

Eşkıyaya danışır, devlet hükümet

PKK’ya hürmet, bana hücum et...

Allah’ım zalime, isyanı gönder!

 

Bir inkılab lazım, hem de temelden

Adil bir düzeni, kurmak emelden

Mahrum kaldık cehdden, salih amelden

Taatı takvayı, ihsanı gönder!” 

 

Şaire göre, 2010 Türkiye’si ve “Kurban Bayramı” tasviri böyledir..

 

 

Diyeceksiniz ki, bayram değil seyran değil, ne münasebeti var bunun? Maalesef yok ! Ama münasebet-sizlik etmek de istemem. Büyük bir kısım basın, yandaşlar, ihaleciler, müteahhitler, TOKİ, teşvikçiler, AKP bayram ederken, bizim neden kurban seçildiğimizi çok veciz özetlemiş şair. Ben de haberiniz olsun dedim, bastırdım. Bundan daha beteri olmaz inşallah !

 

 

Çaycuma’daki köprü cinayeti nedeniyle Çaycumalılar’a geçmiş olsun, ölenlere rahmet, kalan sağlara sabır diliyorum. Bunun kaderle ilgisi var mı yok mu derseniz; elbette kader. Ama bu kaderi bizi yönetenler yazıyor alnımıza…

Geçen bayram böyle yazmışım. Bu bayram ne mi yazacağım: BETERİN BETERİ VARmış. Önümüzü göreme-yecek kadar karanlıktayız…

 

 

Ağıt gibi

Kurbanlar bayram bilemez oldu7 Her köşe bucak şehitle doldu/ İktidar bizi kaz gibi yoldu/  Bayram gelmiş neyime ki !

İki bin yirmi üç artık yakın/ Dur-muyor bu hayasızca akın/ Siz iki bin yetmiş bir’e bakın/ Bayram gelmiş neyime ki !

Adalet partinin temeliymiş /O Kal-kınma ki tek emeliymiş/ O Cumhur Köşk gemicik ne’ymiş/ Bayram gelmiş neyime ki! !

Çocuklar yetim kalıyor yazık/ Ana-lar bas bas bağırır—Kazık/ Zam furyası bitti evde azık / bayram gelmiş neyime ki ! 

Ne söylesen boş  behey KADEMî/ Yazı  kâr etmez bırak Kalemi/ San-dığa doldururken âlemi / Bayram gelmiş neyime ki ! 

BATMIYOR MEMLEKET FAZLA LAF-TAN /NEDİR BAŞA GELEN BU FE-LÂKET/RASATTEPE’den ANKA-RA’ya BAK /BAYRAM GELMİŞ NEYİME Kİ !