Her yeni yıla girerken, bir önceki yıl için; her yeni eskir nitelemesi yaparım yazılarımda. Eskiyen zamandır aslında. Eşyalar da aynı kadere mahkumdur. Eski evler de, eski dostlar da…

        Yaşamda en büyük değer zamandır: Ne yazık ki bizim toplum, zamanı en kötü biçimde tüketmeye en somut bir örnektir. Yıllar yorgun, biz de yorgunuz-dur bu nedenle. Yakınırız sıklıkla; “Yıllar ne çabuk geçti o günler arasından” diyerek…

       

       Zaman, gün, hafta, ay , yıl gibi dilimlere bölünmüştür. 75 milyonluk ülkemde; “bugün ne yaptım” sorusuna yanıt arayanımız çok azdır. Eşim yakınır: ”Günler bir lokma, koca hafta ne çabuk geçti ? ”. Kimileri de, ayları beklar sayar; ücrettir, maaştır, asker yolu beklemektir, okul kapanmasıdır hesabın ko-nusu. Ya  yıllar? Onu da en güzel şu şarkı sözü anlatır: “Erken ağardı saçlar, yılların günahı ne?

        Necatigil’in Sevgilerde adlı şiirini de anımsatmak istiyorum:



“Sevgileri yarınlara bıraktınız / Çekingen, tutuk, saygılı./ Bütün yakınlarınız /Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden / (Siz böyle olsun  iste-mezdiniz) / Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi/ Kalbinizi dolduran duygular/Kalbinizde kaldı.Siz geniş zamanlar umuyordunuz / Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek/ Yılların telâş-larda bu kadar çabuk/ Geçeceği aklınıza gelmez-di.Gizli bahçenizde / Açan çiçekler vardı, /Geceler-de ve yalnız. / Vermeye az buldunuz / Yahut vak-tiniz olmadı.”

Demem şu ki; eğer siz değişemiyorsanız, giden yıllar gibi gelecek olan yıl ve yıllar da yeni olmayacaktır…



Yılınızın her günü yeniliklere açık olsun, onları kabullenip özümseyerek geçsin. Yılların değerini bilirsek, ömrümüzün değerini de korumuş oluruz. Bu lafla değil; bilgiyle, eylemle ve sabırla gerçekleşir…

Her yeni yıl, yeni düşler, umutlar, beklentilerle karşılanır. Bireysel olduğu kadar, toplumsalda da böyledir bu. Bunun için iyimser olmak gerekir. Örneğin 2012 için böyle mi durum? Yine de umutlu olalım, karamsarlık içinde olsak da…

 

İYİ YILLAR HEPİNİZE