Yaşam serüvenimi belleğimde değerlendirir; zaman zaman şunu sorarım kendi kendime:

    Her sorunumda karşıma çıkan engelin kaynağı neydi acaba? Her keresinde çok farklı yanıtlar bulu-rum.

    Yani, yaşam değişkendir; ama sen değişemiyorsan, bunlar bunlar başına gelmiştir. Ne var ki; kara kara

düşünmem, her şey olacağına varı-yor nasıl olsa derim.

    Kişi olarak böyle de, ülke olarak farklı mıyız? Böyle yapıdaki her toplum da benim yaşadıkları-

mı yaşıyor zaten. İşte biz böyle bir ülkeyiz. Basit örnektir: Bir dernek kurarız. Birilerini seçeriz; iş bitmiş-tir.Ne yaparlar, ne arayıp sorarız ne de denetleriz. Birkaç kongre sonra anlarız ama iş işten geçmiştir. Onla-rın yöntemi kemikleşmiştir.

    Ülkeler de böyledir. Çürüme, kokuşma, sömürü, dayatma, keyfi yönetim gibi olgular, yeni yöne-timlere örnek olur. Kurtuluş vaad-edenler, hemen kavrarlar sorunu; yaşamak için aynı metodları kullan-maktır işin özü. Ama farklı olan reçete ve ilaçtır. Zamanlaması ve do-zudur. Ama gayeye giden yolda her şey mübahtır. En son örnek AKP ikti-darıdır. 12 Eylül’e sımsıkı sarıl-masının başka izahı olsa bile; en geçerlisi bu yöntemdir…

    

Asıl soruna geçelim:

    

    Sorunlarımız, A’dan Z’ye Yöne-timseldir. Devletin idaresi Cumhur Gül’e teslim edilmiştir. O siyasetin i-çinden gelmiştir…

    Hükümetin idaresinde tek söz sahibi Başbakan’dır: Nihai kararları o alır…

    İç işlerimiz, gaf krallığına soyu-nan İdris Naim Şahin’e teslim edil-miştir.

    Dışişlerimiz Davutoğlu Ahmet Bey’in sorumluluğundadır. Yatan as-landan gezen tilki iyidir siyasetini yürütür: Koyuna da Kurdu getirir. Çünkü Dünyaya nizam vermeye ça-lışıyordur…

    Ulusal Eğitim, Sağlık, Maliye, Kültür  Bakanına  göre şekillenmeyi sürdürmektedir…

    

Her depremde, yeni dahiler çıkar. Can havliyle koşarız felaket mahalline. Demeyiz ki; Marmara’dan sonra nerede Kalmıştık? Hurra !    Demeçler, yardım kapman-yaları, arama kurtarma ekip-leri, medya kanalları hep gündem-dedir. Ölenlere rahmet diler, kalanlara baş sağlığı mesajları yağdırırız.

    87 yıllık Cumhuriyet kutlaması rafa kalkmıştır. Atatürk, kerhen anılmıştır. Ama, Dolmabahçe Sara-yı’nı yaptıran Padişah üç gün süreyle ölümünün 150. Yılında ve TBMM’de  anılabilecektir.TC Hükümeti Başba-kanı’nın neden sarayda  ofisi vardır; mesele anlaşılmıştır…

    Yani İleri demokrasi fiilen ül-kemize teşrif buyurmuşlardır…

    Adalet bir partiye mülk olmuş-tur. Yargı gerçek bağımsızlığına ka-vuşmuştur (!). Yıllardır fişlenenler, şimdi fişleme işini başarıyla yürüt-mektedirler.

    Muhalefet şeklen vardır; ger-çek muhalefet  parmak çoğunluğu-na feda edilmiştir.

    İcra vekilleri heyeti, yardımcı-larıyla kuvvet bulmuştur.-

    

Bedelsiz askerlik, şehit ver-meye devam ediyor. Kan gövdeyi götürürken, gündemde yok iken  be-delli askerlik çıkma aşamasındadır. Akçalı yönüyle, ülke gelirini çoğalta-caktır.

    Milli Savunma 35 yaş derken, iktidar 25’e indirme telaşındadır: Ki, kendileri, yakınları, yandaşları, yala-kaları bedelsiz şehitler kervanına ka-tılmasınlar diye…

    Yerel Yönetimler (iktidardan yana olmayanlar) can çekişirken, iktidara ait olanlar cirit atmakta-dırlar. Onlara denetim, ihbar, ince-leme sökmezken; Muhalefettekiler sık sık baskın, operasyon ve gözaltı-larla/tutuklamalarla boğuşmakta; iti-barsızlaştırılmaya çalışılmaktadır.    Asker, bir yandan Hasdal’a, öte yandan uydurma haber, gizli tanık, sahte ihbarlarla kışlasına haps-edilimiş durumdadır. Yani, soluk ala-maz haldeyiz; sinmiş durumdayız. Medya bir yalakalar korosu olarak, her şeyi kullanarak işlevini sinsice yerine getirmektedir.

    Sonuç :

    BU GÜNÜN BİR DE  YARINLARI  VARDIR. YARINLARIN BİZİM OLMASI İSE BİR UMUTTUR…

    Ne diyordu Ziya Paşa :

    “Onlar ki laf ile verirler dünyaya nizamat / Bin türlü teseyyüp bulunur hanelerinde”