Bu yazıyı voleybolcu kızlarımızın Avrupa şampiyonasını kazanmalarından hemen sonra yazmıştım. Sıcağı sıcağına…

Ama ancak bugün yayınlayabiliyoruz.

Bunun nedeni teknik sorunlar: Zaman zaman engelleniyoruz, zaman zaman da sunucu sorunlarıyla karşılaşıyoruz.

Okurlarımıza haber ve düşünce yazıları ile doğruları taşıma ısrar ve kararlılığımız engellemelerin temel nedeni.  Doğrularla yüzleşmek çoklarının işine gelmiyor ! Diğer bir neden de en çok okunan dijital gazete olmamız. Meyveli ağaç taşlanıyor doğal olarak !..

Şu sıralar daha düzgün ve güvenceli bir teknik altyapı kurma çalışmalarımız sürüyor. Bunu gerçekleştirebilirsek daha az kesintili olarak buluşabileceğiz sizlerle…

Aksamalar için özür diliyoruz.

**

Kadın milli voleybol takımımız büyük bir başarıya imza attı, Avrupa şampiyonu olduk.

Kızlarımızın tüm maçlarını canlı olarak TV’den izledim. Zaman zaman o kadar heyecanlandım ki Sırbıstan maçının son dakikalarını izleyemedim, TV’yi kapattım. Bir sayı farkla önde götürdüğümüz maçı kaybetseydik, kahrolurdum.

TV’yi yeniden korka korka açıp kazandığımızı görünce sol yumruğumu yukarıya doğru savurarak (eski alışkanlık) kızlarımızı selamladım. Yanaklarımın ıslandığını neden sonra ayrımsayabildim; demek ki ağlamışım…

Kimbilir benim gibi kaç milyon insanımız aynı duygular içindeydi o sıralar…Bir avuç kızımız tüm ülkeyi sarsmış, coşturmuş ve birleştirmişti…

Buna milli şuur diyoruz. Millet olma bilinci yahut…

Bu duyguyu/bilinci tarihteki ilk milli devletimizi kuran Cumhuriyet Devrimine borçluyuz. Ve onun önderi Gazi Mustafa Kemal Atatürk’e !

Siz, yaşam tarzından dolayı özellikle Ebrar’a kafayı takan, kızlarımızın kılık-kıyafetini sorgulayan,, final maçında Sırbistan’ın galip gelmemesini isteyen bir avuç yobaza kafanızı takmayın ! Kızlarımız başarısı, erkek-egemen fanatizmine de bir darbe oldu. Başarı, güçlü kadının duyumsattı.

Bu zırcahil yobazlardan ne bekliyorduk ki ?

Kurtuluş savaşına karşı çıkan, zaferden sonra kurulan Türkiye cumhuriyetini yerden yere vuran, “savaşı keşke Yunan kazansaydı” diyenlerin artıklarından ne bekliyorduk ki !

Milli şuura sahip değiller, çünkü hiçbir zaman milletin bir parçası olmadılar, hâlâ ortaçağda yaşıyorlar !..Bunlar gerçekte islama da zarar veriyorlar.

Boşverin onları ! Lâflarını bile etmeye değmez !..

**

Erdoğan’ın salonda zafer coşkusu yaşanırken milli takımızın kaptanını arayarak kutlaması hoş bir jest’ti. Hayır, politika yapmıyordu, samimiydi. Samimiyeti, “başarınızı ailecek tebrik ediyoruz”demesinden belliydi. Duygulanmıştı besbelli…Ne de olsa eski bir sporcu…

Keşke diyorum, kızlarımızı oradan aldırmak için devletin ona tahsis ettiği uçaklardan birisini gönderseydi; Jesti daha da büyür, kara seslere de bir “zımni” uyarı olurdu bu.

**

Dikkatinizi çekmek istiyorum: Milli takımımızla bir de Küba kökenli kızımız vardı. Kimi ırkçı tipler ona da kafayı taktılar…

Oysa burada önemli olan ırk değil, aidiyat duygusudur. Milli takımlarımızda Türk kökenli olmayanlar da yer alabilir. Milli birlik kavramı tüm Türkiye Cumhuriyeti yurttaşlarını kapsar. Her ulusun içinde çoğunluk soydan olmayanlar ya da “azınlıklar” bulunabilir. Bir çok Avrupa ulusunun milli takımlarında Afrikalı, Asyalı ve Latin Amerikalı vb. oyuncular da yeralıyor. Çünkü bunlar, kökenleri ne olursa olsun, o  ulusa aidiyat duygusu ve vatandaşlık bağıyla bağlı  oyunculardır. Küba kökenli Vargas, özbeöz Türk olan Ebrar kadar terini akıttı milli maçta, milli coşkuya en çok katılanlardan birisi de o’ydu…Bir Türk kadar Türk’tü bu anlamda…

Dedim ya, boşverin yobazları ve ırkçıları!…

Avrupa şampiyonu olarak milli bilincimizi yeniden yeşerten, ülkeyi birleştiren, coşturan, yaşam sıkıntısı içindeki insanlarımızın bir nebze olsun yüzünü güldüren kızlarımızı alkışlamayı sürdürelim…

İyi ki varlar !..