Üç gündür güneş doğuyor ve batıyor bazı şehirlerde.

Gölgeler yok oldu…
Yeşiller maviler siyaha döndü…
Hayvanların sesi çıkmaz oldu…
İnsanların anıları hava da uçuştu…
Yandı yansı yandı…
Yandı ve kül oldu…
Gelin hesap soralım.
Bunca acı nasıl geçer?
Birde kendimizi sorgulayalım.
Nasıl daha bilinçli oluruz?
İnsan kendi gölgesinden ağaçların gölgesini göremez oldu.
Asfaltın yakıcılığından ormanların serinliğini unuttu.
AVM’nin içerisindeki müzik seslerinden hayvanların seslerini duyamaz olduk.
Hırstan, kinden, nefretten gözümüz döndü, insanlığımızı unuttuk.
Unuttuk ve savaştık.
Savaştık ve ölümler çoğaldı.
Şimdi bize ne lazım?
Sevgi lazım, dostluk lazım, barış lazım…
Bütün dünyayı sevgi kurtaracak…
İnsan sevgisi, hayvan sevgisi, doğa sevgisi…
Silah, savaş sevdalısı olmak yerine Doğa sevdalısı olmaya,
Dizi film bağımlısı olmak yerine okuma bağımlısı olmaya,
Kin, düşmanlık ve bedduayı ağızımızdan düşürmemek yerine sevgi sözcüklerini dile pelesenk etmeye,
Hep bana hep bana demek yerine bir kapta hayvanlara vermeye
Var mısın?

Kıssadan hisse

Paşa köşkün yanındaki ağaçları kesmeye çalışan bir bahçıvan ile karşılaşır. Hemen bahçıvanı yanına çağırır, nedenini sorar. Bahçıvan ağacın dallarının uzadığını, binanın duvarına dayandığını söyler. Aldığı cevap karşısında düşünülmesi bile imkansız olan bir emir verir:

“Ağaç kesilmeyecek, bina kaydırılacak.”

Öyle ki bu duyarlılık yıllar sonra bile konuşuluyor.