Yalnızlığın bir kusur olduğunu söyleyen bir dünya düşünün yaşadığımız.
Hatta yalnızlığın cezalandırıldığı bir dünya.
Düşünsenize sırf yalnız kalmamak İçin bir partner seçip onunla yola devam ettiğinizi ya da zamanı geldi artık evlenmelisin diyen toplum için bir imza attığınızı. Bu muameleyi kendinize yapar mıydınız ya da yapıyor musunuz?
Hiç yalnız kalmamış bir insanın bağımlılık şeması yüzündendir yalnızlık korkusu. Kendini kaybedecek kadar yalnızlığından korkar olan bir insan...
Korkusundandır ki onca fedakarlıkta bulunur tam tabiri ile ağzı ile kuş tutmaya çalışır.
Fedakarlık şeması öne çıkar birden.
Yalnız kalmaktan korkan seni her şeyden çok seviyorum diyen birisi her iki dünya da biz tehlikedeyiz demektir.
Sevmek tehlikedir.
Hayatı boyunca yalnız kalmamış bir insanın terk edilme şeması dahil oluverir hayatına.
Bu dünya da ise yalan birliktelikler dışında kabul gören bir şey yoktur.
O ilişki içinde kalmaya çalışan birey tüm dünya da hatta kendine bile yabancılaşır.
Diğer bir dünya düşünün yalnızlığın normal olduğu ve yalnızlığın getirdiği her şeyin normal kabul edildiği.
Burda hiçbir baskının olmadığı yaşın, işin, yalnızlığın normalleştiği zamanın baskısı olmadan kendini olduğun gibi yaşabildiğin özgür davranabildiğin ve özgürce seçimler yapabildiğin.
İnsan özgür olduğu yerde baskıyı hissetmediği zaman, yalnızlık korkusundan uzak olduğunda daha güzel hissetmez mi aşkı, yaşamaz mı hayatı...
Şimdi sevgili okur sen söyle
Yalnızlığın en derin hali hangisidir?
Yalnızlığın ve sen ne kadardır hayatın içindesin?
Yalnızlığın ve sen korkarak mı yaşıyorsun bu hayatı?