Yol arkadaşım Faize Yalvaç’ın Anısına
Utana utana insandan insanca yaşadık
Veren yüreğimize kara bağlatmadık
Sokak başları utandı, utandı karınca, börtü böcek
Çünkü haykırdık hep “yaşama dair her şey sevilecek”
Rüzgâr utandı, utandı dağların karı
Bir “onları” utandıramadık
Sürdü anlamsız-çıkar- yaşamları
*
Zamanı yel mi götürür sel mi
Akışında ince sızılarla kanayan yürek
Bir bıçak dönmesidir akla her düşmelerin
Şimdi kaç salalıktır yaşamak
Kurumuş göz yaşlarını yaksak yeniden ağlasak
Dönüş yolculuklara çare mi olacak
Daha dün gibi “hayatımı yaz” demelerin
Yarın gidişinin bir yılı dolacak
*
Ah sevgili! Yazılmaz bizim hayatımız
Yaşanır ancak
Öyle kotlanmışız öyle de kalacak
Acılar bize sevinçler bize değil kimeyse kime
*
Anneannesine gitmek isteyen bir torundur acı
Ve mezar taşındaki fotoğrafa konan öpücük ağlar
Mermerler soğuk bakar insan yüzüne
Hiç bilinmedik bir yerlerde
Yeni ölüm acıları sonsuzca kanar
*
Ölüler konuşmazmış desinler konuşurum 
Mezar taşına yazdırdım
“…geldim…gittim../dünya sizin olsun” diye
Ve nakşettirdim o hüzünlü fotoğrafını..
Benden başlayarak herkes gözlerine baksın istedim
Dökülsün eteklerde biriken tüm taşlar
*
Yarın gidişinin birinci yılı
Yaşamak vicdandadır sevgili
Allah kimsenin inanmadığı kahraman
Yalanlar kandırmasın kimseyi
Öylesine dağıldık anlayabilsek
*
Nasıl bir rüzgârdır insanın içindeki aşk
Kapıyı çalmaz
Hep yanı başında oturur.
*
Yarın yeniden kanayacak gidişin tüm yanlarımdan