İçerde rutinimi oluşturmaya başladım.

Dar bir alanda o kadar çok iş yapıyoruz ki anlatamam.

Saatler su gibi akıp geçiyor.

Sabah 08:00’da uyanıyoruz.

Ardından sayıma geçiliyor. Sayım sonrası serbest zaman…

Kim ne isterse onu yapıyor.

Fakat biz arkadaşlarla birlikte kollektif çalışıyoruz.

Demokrasi hat safhada...

Her kararı oy birliği ile alıyoruz.

Tam bir komün hayatı…

30 m² lik avlumuz, hala tartışma konusu olan çitlembik veya yabani hurma ağacının gölgesinde kalıyor.

Tartışma konusu dediğime bakmayın; bu benim tahminim, fakat koğuşumuzdaki Ziraat Mühendisi Mustafa Ağabey’e göre yabani hurma..

Sanırım benim tahminim doğru değil, fakat bu konuda ısrarcıyım, bu arada bana katılanlarda var.

Mutluyum…

Yazımın başlığındaki “Ziya” da bizim koğuş arkadaşımız. Ziya fikren Tutsak!...istediği anda çıkıp, gidebilir ama o inatla gitmiyor!...

Bazen özgürlüğü unuttuğunu düşünüyorum.

Belki de haklıyım.

Bilemiyorum…

Ziya’yı hepimiz çok seviyoruz.

Pek konuşkan değil, ama yine de çok sevimli..

Onunla vakit geçirmek, hepimize iyi geliyor.

Yeri gelmişken söyleyeyim.

Ziya bir muhabbet kuşu…

Ufak kafesinin kapısı her daim açık olsa da kafes dışına çıkmayı reddediyor, bazen. Çıktığında ise kafesinin üstüne konuyor ve kanatlarını temizliyor.

Beyaz renginin aralarında mavi renk tonlarındaki tüyleri onu benzersiz kılıyor. Koğuş sorumlumuz Ercan ağabeyin biriciği o…

Yanından neredeyse ayrılmıyor. Uçup gidebileceği halde yıllarını cezaevinde geçirmiş, Ercan ağabeyi bırakmıyor.

Yakında Ercan ağabeyin mahkemesi var. Tahliye olursa, Ziya’da onunla beraber özgürlüğüne kavuşacak.

Ziya bugün bir ara kayboldu, saatler sonra geldiğinde dışardan haberler getirdi.

Gazetecilik işte böyle bir meslek.

Dört duvar arasında olsan da haber seni bir şekilde buluyor.

Yazı uzadı, siz biraz merak edin.

Bende biraz çalışayım,

Yarın çok işim var.