“Sevgili kardeşim Timuçin Özyürekli’nin Anısına”

 

Hüznü sonbaharda, kışta, soğukta ararken, yaz günü, böylesine deli bir sıcakta bulacağımı da öğretiyor yaşam. Kırda, dalıp gitmişken kendime ve anıların uçsuz bucaksız kuyusuna, sen çıkıp geldin yanı başıma. Bırakılan yerden devam edilen bir dostluk gibiydi gelişin. Zamanın akışı acıları belki birçok insanda küllendiriyordur ama bende asla. Çünkü yaşamayı biz abecesinden öğrenenlerdeniz. Bu öğrenme yöntemimiz bizi hem güçlü kılıyor hem de kıymet bilir. Ölümüne hüzün yükümü boşaltamadan geldim ve ölümünün birinci yılında da aynı duygularla uğradım yanına. Bu kez gelme olanağım olmadı kardeş. Artık acılar birbirinin sırtına basarak tutunuyor bizlere. Bizler o acıları yeniden yeniden duyumsuyoruz her yeni acının bizdeki kapı çalışında. Yani yoruluyoruz sevgili Timuçin.

 

Her ölüme üzülmüyoruz ama, bizi üzen ölümlerin yaşamını tüm hücrelerimizde yaşatıyoruz, ne kadar zaman geçerse geçsin ölümleri üzerinden. Çünkü iliklerimize dek yükleniyor yaşamak bizde.

Sevgili kardeşim sistemde bir değişiklik yok ve daha ilerisi uyumluluk daha bir öne çıkmış görünüyor. Ama çürüyen insan fışkırıyor her yandan. Tedavisiz bir hastalık gibi görünüyor ve hiç kimse çürüme kimliğinin ayrımında değil. Ayrımında olmamalarının nedeni yine sözünü ettiğim değişmeyen sistem ve ideolojisi. Sanatta elbet payını alıyor bu çürümeden.

 

Umutsuzluk gibi okuma yazdıklarımı kavga sürüyor. Dostları, arkadaşları için emek veren insanlar da var. Onlar reklamı sevmezler bilirsin. Bir iş yapılacaksa yaparlar yani onlar ellerini taşın altına koyanlardandırlar.

Can kardeş bizim ölümüz bile kavganın içindedir yol arkadaşları sayesinde.

Sevenlerinin selamını iletiyorum, al ve dinlenmeni sürdür doğanın koynunda.

Unuttum be Timuçin, MERHABA.

 

Saray, 27 Temmuz 2022.