90’lı yılları başıydı..

Ben daha 10 yaşlarında falandım..

Hergele meydanının rampaya saran tarafında Demokrat Gazetesinin matbaası bulunurdu.

Babam genelde, o mis kokulu matbaada günün haberleri gözden geçirir, mesleğe yeni giren muhabir ve gazetecilere ‘gazetecilikle ilgili tüyolar’ verirdi.

Ülke ve İlçe’nin siyasi kulisleri de bu matbaada dönerdi.

Liderler masaya yatırılır, saatler süren tartışmalar sonrasında karar alınır ve yayın politikası ona göre belirlenirdi.

Gazetenin düzeltmenliğini şişe dibi cam gözlükleriyle zaman zaman Yusuf Yerdeş, yapardı.

Janti bir beyefendiydi.

O zamanlar bilgisayarlar yoktu.

Haberler, daktiloyla yazılırdı.

Yerdeş, babamın daktiloya vuruş sesinden ruh halini anlardı.

Daktilo sesi, 1970 model Alman yapımı Gestetner’in sesini bastırdığı zamanlarda Yerdeş babacan tavrıyla beni uyarırdı: ‘Junior sen gel biraz sohbet edelim’  

Junior, fransızca’dan gelme ‘küçük’ anlamı taşıyan bir kelimeydi.

Babam’ın arkadaşları genellikle bana ‘Junior’ diye seslenirdi.

O dönemlerde gazetecilik ‘saygınlığın’ bir sembolüydü.

Babam, her sabah tıraşını olur, takım elbisesini giyer, ayakkabılarını cilalar, gazeteye öyle giderdi.

Gazetenin müdavimleri vardı.

Günlük gazetesi gelmediği zaman, esnaf telefon eder yada soluğu matbaada alırdı.

Demokrat, bünyesine ileriki aşamalarda, teknolojide geliştikçe TV ve Radyo'yu ekledi..

Demokrat, o dönemlerde Zonguldak’ın yıldızıydı.

2000’li yılların ortalarına doğru çöküşe geçti.

Gazetenin patronu Yalçın Keleş, iflas ediyordu.

Maaşlar ödenemeyecek duruma geldi.

Demokrat’ta yaprak dökümü başladı.

Babam o halde bile tek kuruş maaş almadan tam 1 yıl boyunca, hergün gazeteye gitmeye devam etti.

365 gün boyunca hergün köşesini yazdı.

Gazeteyi ayakta tutmak için canla-başla çabaladı.

23 yıl emek verdiği gazetenin yok olmasına müsaade etmedi.

Şimdi o gazete, topal da olsa ilerliyor ve tarihinde ‘mücadele’ yatan Demokrat’tan bir çok insan ekmek yiyor.

Hüseyin Aksakal ve İzzet Aslanbay gibi…

Kısa bir zaman önce gazeteyi alacağına karşılık (Çakır’ın iddiası), AK Parti eski ilçe başkanı Fatih Çakır aldı.

Şimdi bakıyorum da, Çakır’ın yanındaki kalemler gün geçmiyor ki, Çakır’ın talimatlarıyla Çıladır ailesini hedef alıyor.

Ama Çıladır ailesinin özellikle babam Sina Çıladır’ın mücadelesi olmasa, Demokrat diye bir gazete yoktu, unutuluyor. 

İnanın, Çakır patronluğundaki Demokrat’ın kalitesi düştükçe insanın içi acıyor.

Demokrat, yeni sahibiyle birlikte ismini de değiştirmelidir.

Demokrat, tarihteki o güzel yerini kaybetmemelidir..        

Not: 'Emek Gaspı' kişinin karakterini yansıtır. 23 yıllık emeği gaspeden Çakır'ın, yarın başka birinin emeğini de gaspetmesi muhtemeldir. Umarım, Demokrat çalışanlarının yarın birgün emekleri gaspedilmez!..