İzmir Alaçatı’ya gidenler bilir.

Alaçatı, tarihi ve doğal dokusu ile meşhurdur.

1566 yılında Osmanlıların Sakız Adasını işgal etmesine kadar olan süre içerisinde Cenevizlilerin himayesinde olan Alaçatı, asma bahçeleri sayesinde şarapçılıkta ön plana çıkmış.

Hatta bu sayede Anadolu’nun en önemli ticaret merkezlerinden biri olmuş.

Rum mimarisinin etkisinde kalan Alaçatı’da evler yöreye özgü taşlardan ekseriyetle cumbalı ve iki katlı olarak inşa edilmiş.

İlk başlarda bağcılıkla geçimini sağlayan yöre halkı daha sonra zeytin, enginar, anason ve narenciye’de yetiştirmeye başlamış.

Ama aslolan bağcılık bu yörede hiçbir zaman ölmemiş.

Aradan yaklaşık 5 asır geçmesine rağmen, Alaçatı’da hala o tarihi dokunun kokusu var.

Bu yüzden Alaçatı’ya ‘İzmir’in Arka Bahçe’si’ ismi verilmiş!..

Ve bu arka bahçelerde birbirinden leziz şarap ikramlarında bulunulur.

Geçtiğimiz haftasonu Büşra ile güzel bir kahvaltı yapmak için sözleştik ve arabamıza atladık ve Kdz. Ereğli’den yola çıktık. 

Hedefimiz aslında Akçakocaydı.

Sonradan keskin bir manevrayla Ereğli sınırları içerisine geri girdik.

Ereğlililer bilir:

Kdz. Ereğli sınırları içerisinde Balı (köyü) adında bir mahalle vardır.

Genelde Ereğlililer doğayla iç içe bir kahvaltı keyfi için buraya gelir.

Dışarıdan gelenler için burası biçilmiş kaftan, bizler içinse rutin bir durumdur.

Balı’ya doğru yola çıktık.

Aslında gideceğimiz adres belliydi.

Ama yoldaki tabelalarda ‘ELA BAHÇE’ ismi de içten içe sanki bizi çağırıyordu.

Büşra’yla birbirimize baktık.

Rutinin dışına çıkmak aslında bir risktir.

Memnun kalmama korkusu insanın içini yer bitirir.

Ama denemekten de geri kalmayız.

Bizde öyle yaptık.

Ormanın içine ‘ELA BAHÇE’ye doğru yol almaya başladık.

Ana yoldan 250 metre sonra bahçe’ye park etmiş araçları görünce geldiğimiz anladık.

Aracımızdan inip, gelin evinin girişine benzeyen bir kapıdan geçtik.

Bahçeye doğru yol aldık.

Bahçe’ye adım attığım anda, birden o leziz şarapları ile beni cezbeden Alaçatı geldi aklıma.

Rengarenk çiçekleri, mis gibi orman kokusu, o sıcak havada dahi masa ve sandalyelerin demirinden kollarınıza yansıyan o serinlik…

Alaçatı, Balı’ya taşınmış gibiydi, sanki, bir tek şarap eksikti..

Kahvaltımızı sipariş ettik ve beklemeye başladık.

Ereğli küçük, bizi tanıdılar.

İşletme sahipleri Yüksel ve Necla Karadağ çifti yanımıza yanaştı ve sohbet etmeye başladık.

Zafer Yüksel Bey, Türk Metal Sendikası Kdz. Ereğli Şube Mali Sekreterliği görevinde bulunmuş, çok kibar ve nazik bir beyefendiydi.

Eşi Necla Hanım’da girişkenliği, botanik merakı  ve tatlı sohbeti ile ELA BAHÇE’nin mimarıydı.

Faaliyetteki ilk senesi olan ELA’nın o harika mozaiği aslında 15 senelik bir emeğin meyvesiymiş. 

3 katlı bahçedeki her şey tek tek özenle yerleştirilmiş ve doğa ile barış içerisinde bir ‘cennet’ yaratılmış.

Vadi’nin ELA’ya taşıdığı hafif esinti, sıcak havalarda bile içinizi serinletiyordu.

Farkındaysanız O mükemmel kuymak ve menemen’den hiç bahsetmedim bile..

O’da sürpriz olsun.

Tüm samimiyetimle söylüyorum

ELA BAHÇE 5 yıldızı hak ediyor..