Geçtiğimiz Cuma günü akşam saatlerinde Kdz. Ereğli Belediye Başkanı Halil Posbıyık’ın sekreteri Fulya hanımdan bir telefon geldi.

     Sebebini hemen anladım:

     Yeni Ufuk’un o gün ki manşeti:

     “Belediye yetersiz kaldı”

     Bu başlık Başkan Posbıyık’ın hoşuna gitmemişti, anlaşılan.

     Ama, bunu ben değil, vatandaşlar söylüyordu!.

     Ansızın bastıran kar yağışı yüzünden evlerinde mahsur kalan, arabalarıyla yollarda çile çeken  vatandaşlar, haklı olarak    belediyeyi suçluyordu!.

     Biz de gazetecilik görevimiz gereği, onların sesi olmuştuk!.

     Aslında az bile yazmıştık, durum o kadar vahimdi ki; Belediye hizmet binası bile, Başkan Posbıyık’ın 5 vakit, eleştirdiği   ERDEMİR’den aldığı jeneratör sayesinde, işlemlerini yürütüyordu!.

     Kepez mevkiinde yolda kalan diyaliz hastaları, sedyelerle diyaliz merkezlerine taşınmak zorunda kalmış, ara sokaklara araç yetersizliği yüzünden müdahale edilememiş ve tüm hayat felç olmuştu!.

     Neyse konuyu dağıtmayalım:

     Kendisini veya belediyeyi eleştiren, ‘hiçbir gazeteciyi aramam’ diyen Başkan Posbıyık, kendi koyduğu yasağı deldi.

     Ayrıntısına girmeden şunu söylemeliyim:

     Başkan Posbıyık’la görüşmemiz, belediyenin değil, benim sınıfta kalmamla bitti!.

     Başkan Posbıyık, kendi deyimiyle beni sınıfta bıraktı!.

     Peki niye sınıfta kaldım:

     Yine Başkan Posbıyık’ın deyimiyle 2-3 haftadır yazdığım yazılardan dolayı!.

     Peki 2-3 haftadır ne yazıyorum:

     Belediye çalışanları arasındaki ücret uçurumunu!.

     Kdz. Ereğli Belediyesinde çalışan ağabeyim Ahmet Naim’in maaşının, Atike denen başkan yardımcısının keyfi isteği üzerine haksız yere düşürülmesini!.

     Başkan Posbıyık’ın çevresindeki insanların, kendisini yanlış yönlendirdiğini!.

     Hepsi bu kadar!.

     Daha yazmaya başlamadım bile!..

     Tabii ki Başkan Posbıyık, bu yazılarımdan dolayı bana ‘yıldızlı pekiyi’ verecek hali yok!.

     Kendisini anlayışla karşılıyorum.

     Telefon görüşmesinden sonra, ‘keşke zengin olsaydım da, belediyenin karla mücadelesinde onlara yardımcı olsaydım’, dedim, kendi kendime!.

     Ama olmadı, bu gidişle de olmayacak!.

     Baksana sınıfta kaldık!.

     En iyisi, bir dahaki haftayı bekleyeyim.

     Bakarsın, 2-3 sınıf birden atlarım!..

     Ne dersiniz?