Zonguldak’ta siyasetin gündemi yine asfalt, işçi alımları ve karşılıklı suçlamalar…

Yeni Parti Zonguldak İl Başkanı Devrim Dural, beraberindeki heyetle İl Özel İdaresi tarafından dökülen asfaltı inceledi. Asfaltın ilk yağmurda çatladığını ileri sürdü, yapılan çalışmanın kamu zararına yol açtığını söyledi.

AK Parti Zonguldak İl Başkanı Mustafa Çağlayan’ın yanıtı ise gecikmedi:

“Beğenmediyseniz, asfaltı Zonguldak Belediyesi döksün.”

Peki, asfaltın kalitesine ilişkin bir eleştirinin karşılığı bu mu olmalı?

Vatandaşın kullandığı yola hangi kurumun asfalt döktüğünden önce, o asfaltın dayanıklı olup olmadığına bakılması gerekmez mi? Yol ilk yağmurda çatladıysa neden çatladı? 

Sonuçta konuşulan yol da kamu hizmeti de bu şehirde yaşayan insanların.

Çağlayan, Fener Mahallesi’nde Enerjisa tarafından yapılacak çalışmanın ardından asfaltı İl Özel İdaresi’nin dökebileceğini de söyledi.

İl Özel İdaresi’nin bu tür çalışmalarda Enerjisa ile anlaşma yaptığı, döktüğü asfaltın bedelini tahsil ettiği ve gelir elde ettiği iddia ediliyor. Bu iddia doğruysa kurumun yaptığı işi, bedeli ve sorumluluklarıyla birlikte değerlendirmek gerekir.

Üstelik bir çalışmadan gelir elde edilmesi, yapılan işin kalitesine ilişkin soruları kendiliğinden ortadan kaldırmaz. Asfaltın bedelinin alınması başka, yolun sağlam yapılması başka bir meseledir.

Tartışmanın diğer tarafında ise Zonguldak Belediyesi’nin işçi alımları var.

Çağlayan, belediyenin aldığı personelin maaşlarını suya yapılan zamlarla karşıladığını savundu.

Bu sözler ciddi bir iddia. Belediyenin personel giderleri, gelirleri ve su tarifesi arasındaki ilişkinin rakamlarla ortaya konulması gerekir. Çünkü vatandaş musluğunu açarken siyasi polemik düşünmüyor; ay sonunda gelecek faturayı düşünüyor.

Ancak personel alımlarında siyasi yakınlık tartışması yalnızca belediyenin kapısında başlayıp bitmiyor.

İl Özel İdaresi’ne yapılan son alımlarda da AK Parti’ye yakın isimlerin işe alındığı yönündeki iddialar hafızalarda. Belediyedeki alımları sorgulayanların, İl Özel İdaresi’ndeki alımlar için de aynı soruları sorması gerekir.

Kim alındı? Hangi şartlarla alındı? Başvurular nasıl değerlendirildi? İşe giremeyenle giren arasındaki fark neydi?

Bu soruların cevabı partiye göre değişmemeli.

Çünkü işsiz vatandaşın derdi, hangi partinin kaç kişiyi işe yerleştirdiği değil. Kendisinin de eşit şartlarda başvurup bir işe girip giremeyeceği.

Tam da burada yıllardır duyduğumuz o cümle karşımıza çıkıyor:

“Adamı olmayan iş bulamıyor.”

Bir vatandaş işe girmek için eğitiminden, deneyiminden ve emeğinden önce kimi tanıdığını düşünüyorsa, ortada konuşulması gereken ciddi bir mesele vardır.

İş arayan insan neden bir siyasetçinin kapısını çalmak zorunda hissetsin? Neden başvurusunun sonucunu beklemek yerine kendisine referans olacak birini arasın? Neden “Benim kimsem yok, beni almazlar” diye daha baştan umudunu kaybetsin?

Kamu kurumlarında işe girmenin yolu birilerinin adamı olmaktan geçmemeli. Vatandaşın hakkı, siyasi yakınlık hesabına sıkıştırılmamalı.

Bir tarafta işe alım tartışmaları sürerken diğer tarafta evin hesabı bekliyor.

Kira ödenecek. Elektrik, su ve doğal gaz faturası gelecek. Mutfak alışverişi yapılacak. Çocuğun okul masrafı karşılanacak.

Maaşla geçinen, aldığı parayı ay sonuna kadar yetiştirmeye çalışıyor. Emekli, aylığını kira ile mutfak arasında bölüştürüyor. İşsiz ise bütün bu giderlerin karşısında düzenli bir gelir elde etmenin yolunu arıyor.

Market kasasında siyasi açıklamalar geçmiyor. Ev sahibine polemikle kira ödenmiyor. Çocuğun okul ihtiyacı karşılıklı suçlamalarla alınmıyor.

Su zammı, siyasetçinin konuşmasında bir eleştiri başlığı olabilir. Vatandaşın evinde ise son ödeme tarihi yaklaşan bir faturadır.

İşçi alımı, partilerin birbirine yönelttiği suçlamaların konusu olabilir. İşsiz bir insan için ise evine ekmek götürme umududur.

Bu nedenle asfaltın da işçi alımlarının da hesabı açıkça verilmelidir. Hangi kurum yaptıysa yaptığı işin kalitesinden, hangi yönetim personel aldıysa alımın ölçütlerinden sorumludur.

Zonguldak’ın ihtiyacı, her eleştiriyi başka bir kurumun üzerine atarak sürdürülen tartışmalar değil; sorulara verilen açık cevaplar ve vatandaşın hayatına dokunan hizmettir.

Siyaset asfaltı kimin dökeceğini tartışıyor. Vatandaş ise faturayı nasıl ödeyeceğini, mutfağını nasıl dolduracağını ve adamı olmadan nasıl iş bulacağını düşünüyor.