Annelik duygusu kişiye özel bir duygudur, ama tüm annelerin birlikte duyumsadığı kollektif bir özelliği de vardır.

Anne, ölümüne bir koruyucudur. Sevgi odağıdır. Bazen mutlulukla, bazen hüzünle akıtılan gözyaşıdır. Anneler için çocukları hiç büyümezler, ortayaşa gelmiş bir evlat da mini mini bir çocuktur anne için.

**

Küçük oğlum Sina cezaevine girdi. En son bizim evde vedalaştık. Veda sözcüğü anneliğin sözlüğünde, eğer veda evlatlarını kapsıyorsa, cehennemin öteki adıdır !

Oğlumu cezaevine uğurlarken sımsıkı sarıldım ona. Hiçbir şey söylemedim. Çünkü sözün bittiği yerdir vedalar. Ne söyleseniz anlamsız kaçar…

Torunum Defne 3.5 yaşında. Bütün kız çocukları gibi babasına çok düşkün. Günlerdir Defne’ye babasının yokluğunu nasıl anlatacağımızı düşünüyorduk. Baba geziye gidecekti, bir süre gelmeyecekti.

Oğlumu cezaevine girdiği gün Defne ile birlikteydik. Defne çok durgundu, o içi-içine sığmayan dünya tatlısı torunum yaşamında bir şeylerin değiştiğini sezmiş gibiydi. Geldi, sımsıkı sarıldı bana. Baba sözcüğünü ayrıca vurgulayarak Babaanne dedi birkaç kez…

Biz gazeteci ailesiyizdir. Düşünen, düşüncelerini paylaşan herkes gibi tuzaklarla dolu demokrasi bir gün bir yerlere takılacağımızı biliriz. Keşke öyle olmasa, bir haber bir yazı yüzünden gazeteciler cezaevine atılmasa keşke !..

Bir anne ve eski /yeni  bir gazeteci olarak öncelikle neye isyan edeceğimi bu satırları yazarken kestiremiyorum.

Oğlumun yokluğu cehennemin öteki adı !

Torunumun hızla derinleşen babasızlık duygusu her gün damla damla içine akan bir, zehirli-acı…

Oğlumun cezaevine girişini fırsat bilen çürük yumurtaların internete yayılan ağır kokusu midemi bulandırıyor !

Ama bunlar istisna ! Dostluk ve sevgi-saygı mesajları biraz olsun hüznümü azaltıyor, onlara gönül dolusu teşekkürlerimi sunuyorum.

Bu duygusal yazıyı bir annenin oğlundan koparılışına yolaçan derin isyanı olarak kabul edin lütfen…