İktisat Fakültesi 3. Sınıf derslerinden biri Sosyal Siyasetti. Bu dersi iki Hoca verirdi. Biri Orhan Tuna, diğeri de Ekmel Zadil. Yıl 1962.

 

Konu işçi-patron üzerineydi. Yanlış anımsamıyorsam şöyleydi: “ Bizde özel sektör henüz gelişmedi. Bu nedenle Devletten deneyimli bürokratları transfer ediliyor. Ancak, bir gün gelecek; “özel sektör kendi yetiştirdiği elemanlarını devlete yerleştirecek..”

 

Bir diğer konu da şuydu: İşçi-Patron mantığı. “Bizde işçi ben ırgat gibi çalışıyorum, patron oturduğu yerde para kazanıyor.” Oysa Avrupa’da işçi şöyle düşünürmüş: “Ben ne kadar çok çalışır, kazandırırsam patron bana da kazandırır”…

 

Sendikal haklar bizde, işçilerin mücadelesi sonucu oluşmadı; yasayla verildi. Bugün gelinen noktada hâlâ tam kurumsallaşmış değildir: Siyasi baskı ve dayatmalara hizmet eder görünümdedir. Eğer bunlar da olmasaymış, bugün emekçiler daha çok mağdur olacaklar ve sömürüleceklerdi…Bu ayrı bir konudur; sırası geldiğinde gene döneceğim…

 

***

 

Bugün bir haber okudum gazetede:”Bürokrasiye ABD modeli”. Bu modele göre, devlet kadrolarına özel sektörde çalışan elemanlar (12 yılı doldurmuş olmak koşuluyla) üniversite mezunu kişiler) çeşitli orunlara memur olarak atanabilecekler” miş…Bu Başkanlık

 

Sistemine geçmenin adımlarından biri olduğu konusundaki söylentiyi kuvvetlendiren bir duyum. Tayyip Bey’in Cumhurluğa da soyunacağı savları varken, bu olasılık daha da kuvvetleniyor…

Bu, olayın siyasi boyutu bence. Ama asıl boyut ekonomik. Özelleştirmeler, ekonomideki değişim ve dönüşümleri piyasa koşullarına göre ayarlamak, bir anlamda devletin ekonomiyi de elde tutma niyetidir ayrıca.

 

Böylece memuriyette liyakat aranmayacak, memurun kariyer yapmasına da gerek kalmayacak”mış. Katılmamak elde değil. Bunun anlamı seçim sonrasında kadroların, önemli holding ve şirketlerin adamlarından oluşabilecek demektir.