Dijital basın ortaya çıkmadan önce “resmi” de denilen kamu ilanları gerekli koşulları yerine getiren basılı/kağıt gazeteler tarafından yayınlanıyordu. Halâ öyle.

Son yapılan değişikliklerle dijital basının da kamu ilânı yayınlama hakkı doğdu. Ancak öylesine ağır koşullar getirildi ki bu hak, soyut bir hakka dönüştü. Çünkü bu ağır koşulları yerine getirecek internet gazetesi hiçbir yerde yok. Meydan yine kağıtlara kaldı.

Bu tekelleşme, ayrıca kendi içinde yeni tekelleşme formları yarattı.

Örneğin Zonguldak’ta yayınlanan ve kamu ilanı yayınlama hakkı olan tüm gazeteler tek gazete çatısı altında birleşti. Çoktandır kamu ilanlarını bu tek gazete yayınlıyor, ötekilere de paylarını veriyor. Bu yöntemle kağıt gazeteler büyük bir masraftan kurtulmuş oldu.

Kdz. Ereğli’de daha da ilginç bir uygulama var: Kamu ilanı alan baş gazete aralarında anlaşarak günlük değil, haftalık olarak yayınlanmaya başladılar. Bu şekilde masrafları büyük ölçüde düştü, ama ilân pastalarındaki dilimleri aynı kaldı !

Ancak bir de ilân yayınlamanın nedeni ve matematiği var. İlan niçin yapılır ? Mümkün olduğu kadar geniş çevreleri bilgilendirmek için değil mi ?

Bugün Ereğli’de yayınlanan beş haftalık gazetenin toplam tirajı (o da koşullara uymaları halinde) çok çok 1 bin. Ancak o gazeteler aynı adreslere dağıldığı için ulaşılan kitle bunun 5’te biri.

Yani okur profili en düşük bir dijital gazetenin 10’da biri bile değil !

Şunu söylemek istiyoruz:

Resmi ilanların daha çok işlev kazanması ve ilan dağıtımı adaleti sağlanması için dijital gazetelerin ilân yayınlama koşullarının yumuşatılması gerekiyor.

Şu anki tablo âdil değil, işlevsel de değil.

Yeni Ufuk

Haber :