Demokrasi bilincinin yeteri kadar derinleşmediği ülkelerde yargının yükü de artar.

Bu gibi ülkelerde entelektüel  faaliyettin sınırlı oluşu, eleştiri-özeleştiri  kültürünün gelişmesini de önler.

Medya, özellikle siyasetçiler ve bürokratlar için eğer yandaş değilse bir korku unsuru haline gelir. Medyadan korkulur, çünkü medya , halkın bilmediği ama bilmesi gereken gerçekleri onlara taşır. Gerçeklerin halka ulaşmasını istemeyenler için medya bu yüzden bir tedirginlik/korku unsuru haline gelir…

Eleştiriye tahammülsüzlük, alenileşen eleştirilerin bu gibi çevreler tarafından sık sık yargıya taşınmasına neden olur. Şaka mahiyetindeki yazılar bile paranoyal dürtülerle karşılanır, sonuçta suçduyurularına dönüşür.

Dahası vardır:

Kimileri sırf gözdağı vermek için en küçük bir suç unsuru taşımayan değinme ve eleştirileri bile yargıya taşıma eğilimindedirler. Bu hatalı tutum kaçınılmaz olarak yargının yükünü ağırlaştırır; kırtasiyeciliği büyütür.

Yargıyı siyasi kariyer ve amaçları için kullanmak isteyen siyasetçi ve bürokratlara kapıyı gösteren savcı ve hakimlerimiz de vardır.

Yeni Ufuk

Haber :