Türkiye ekonomisinin en büyük sorunu, borçlanma ekonomisinden üretim ekonomisine geçemeyişidir.

Durum, Ereğli’de de böyle.

Bugünkü Ereğli’yi Erdemir yarattı. Ereğli’yi katma değer üreten bir sanayi kenti haline Erdemir getirdi. Ereğli, ta 1960’lı yılların başlarından bu yana, yaklaşık olarak elli küsür yıldır, deyim yerinde, Erdemir’den besleniyor.

Aradan geçen zaman içinde, temel kuruluşunu Erdemir’in oluşturduğu üretim ekonomi modeli, Erdemir dışında önemli üretken yatırımlar yapılmaması nedeniyle kent, Erdemir’in yarattığı katmadeğerlerle yetinmek gibi bir çizgisine varıp dayandı.

Ereğli burjuvazisi, esas olarak Erdemir’e sırtını yaslayan ticaret burjuvazisidir. Ereğli’nin ihtiyacı ise, yatırımcı/üretken bir sosyal kesime sahip olmaktır.

Paradoks şurada:

Ereğli bir sanayi kenti, ama sanayi burjuvazisine sahip değil !

Tek tük yatırımcıların sosyal yapı içindeki rolleri, ticaret burjuvazisine göre, tali…

Örneğin Ereğli Ticaret ve Sanayi Odası, Ereğli’nin sanayileşme yolunda yeni adımlar atmasını sağlayacak projeler üretmekten; özel sektör ile devletin Ereğli’ye yatırımlar yapmasını sağlayacak ekonomik/politik ilişkiler kurmaktan çok uzak ! Oda, öğrenci transferi gibi, Erdemir’in Ereğli’ye daha çok destek (siz sac ve nakliye desteği şeklinde de anlayabilirsiniz) sağlanması gibi, çağın üretken ekonomi modeline yabancı palyatif önlemler (!) peşinde.

Çünkü, Oda’yı, hala, girişimci bir kuşak değil, kafaları Erdemir’in kamu dönemine takılıp kalmış yaşlı bir tüccar kuşağı yönetiyor.

Ereğli TSO’nun üretken bilince sahip bir yönetime ihtiyacı var. Bunun yanı sıra esnaf odalarının da silkinmeye, yenilenmeye…